ترجمه ارشاد شيخ مفيد - رسولي محلاتي، سيد هاشم - الصفحة ١٧٤ - شرح حال حضرت صادق

و دليلهاى روشن در باره امامت آن جناب باندازه‌اى است كه دلها را حيران كرده، و زبان دشمن را از خورده‌گيرى گنگ و لال ساخته.

و ولادت آن حضرت در شهر مدينه سال هشتاد و سه بود، و در ماه شوال در سال صد و چهل و هشت در سن شصت و پنج سالگى از دنيا رفت، و در قبرستان بقيع در كنار پدر و جد و عمويش امام حسن ٧ بخاك سپرده شد.

مادرش ام فروة دختر قاسم بن محمد بن أبى بكر است.

مدت امامت آن حضرت سى و چهار سال بوده.

پدرش حضرت أبو جعفر بطور آشكار باو وصيت فرمود، و بطور صريح در باره امامتش تصريح فرمود.

١- محمد بن ابن عمير از هشام بن سالم از امام صادق ٧ روايت كند كه فرمود: چون هنگام وفات پدرم شد بمن فرمود: اى جعفر در باره اصحاب خويش بنيكى كردن بايشان تو را سفارش ميكنم، من گفتم: قربانت گردم بخدا ايشان را چنان واگذارم كه مردى از ايشان در شهر از كسى پرسش نكند (يعنى چندان بايشان از علوم و معارف و احكام بياموزم كه نيازمند پرسش از ديگران نباشند).

٢- و ابان بن عثمان از أبى الصباح كنانى روايت كرده كه گفت: امام باقر ٧ بفرزندش جعفر ٧ نگاه كرده فرمود: اين (پسر) را مى‌بينى؟ اين از كسانى است كه خداى عز و جل در باره‌شان فرموده: «و خواهيم منت نهيم بر آنان كه كه ناتوان شمرده شدند در زمين، و بگردانيمشان پيشوايان و امامان‌