دستورات را ناديده گيرد، در حزب پيروز خداوندى قرار دارد و از مؤمنان حقيقى به شمار است، بپرهيزيد از اينكه در انجام محرّمات ظاهر و باطن الهى كه در قرآن بيان شده پا فشارى كنيد، چه، خداوند مى‌فرمايد: وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌[١] [تا اين جا روايت قاسم بن ربيع است‌].

يعنى مؤمنان پيشين هنگامى كه از روى فراموشى گناهى مرتكب مى‌شدند در مى‌يافتند كه در فرو گذاشتن دستور الهى خدا را عصيان كرده‌اند و از همين رو از او طلب آمرزش مى‌نمودند و ديگر بدان باز نمى‌گشتند، و اين است مقصود خداوند تبارك از آيه مذكور.

آگاه باشيد كه خدا از اين روى فرمان داده و بر حذر داشته تا در آنچه فرمان داده فرمانش برند و از آنچه بازداشته دست شويند، پس هر كه از فرمان او پيروى كند مطيع او بوده است و همه خير او را دريافت كند و هر كه خداوند او را از چيزى باز دارد و او از آن دست نشويد بتحقيق خدا را عصيان كرده است و هر كه با عصيان الهى عمرش به سر رسد خداوند او را به رو در آتش افكند.

و بدانيد كه ميان خدا و احدى از مخلوقاتش اعم از فرشته مقرّب يا پيامبر مرسل يا هر موجودى پايين‌تر از آنها پيوندى نيست مگر فرمانبرى آنها از خدا، پس در فرمانبرى از خدا بكوشيد اگر مى‌خواهيد مؤمنان حقيقى باشيد و نيرويى نيست مگر بخدا. و نيز مى‌فرمايد: بر شما باد فرمانبرى از خدايتان تا جايى كه توان داريد، چه اللَّه خداى شماست.

بدانيد كه اسلام همان تسليم است و تسليم همان اسلام، پس هر كه تسليم شد بتحقيق مسلمان است، و هر كه تسليم نشد اسلامى ندارد. و هر كه خواهد به خويش نيكى رساند بايد خدا را فرمان برد، چه، هر كه خدا را فرمان برد به خويش نيكى رسانده است.

مبادا مرتكب معاصى خدا شويد، زيرا هر كه مرتكب معاصى خدا شود در نهايت بدى را متوجّه خويش ساخته است، و ميان نيكى و بدى جايگاهى وجود ندارد، زيرا براى‌

[١]« و بر آنچه مرتكب شده‌اند، با آنكه مى‌دانند[ كه گناه است‌]، پافشارى نمى‌كنند»( سوره آل عمران/ آيه ١٣٥).