خدايى كه مى‌تواند شما را با داروى تلخ بهبود بخشد مى‌تواند با داروى شيرين نيز بهبودى ارمغانتان كند. سپس فرمود: هر گاه يكى از شما تب كرد ظرف تميزى بياورد و يك و نيم حبّه قند در آن بيندازد آن گاه هر مقدار از قرآن كه در خاطر دارد بر آن بخواند، سپس آن را در هواى آزاد بنهد و شيئى آهنى روى آن بگذارد، و چون صبح رسيد روى آن آب بريزد و با دست آن را در آب حل كند و بياشامد، و چون شب دوم رسيد حبّه‌اى ديگر بر آن بيفزايد كه در مجموع دو و نيم حبّه مى‌شود، و چون سومين شب فرا رسيد حبّه‌اى ديگر بر آن اضافه كند كه مجموعا سه و نيم حبّه مى‌شود.

در بلند گفتن بسم اللَّه الرحمن الرحيم‌

[٣٨٧] ابو هارون مى‌گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود: اينان [اهل سنّت‌] بسم اللَّه الرحمن الرحيم را [به هنگام قرائت حمد و سوره در نماز] پنهان مى‌كنند [اصلا نمى‌خوانند يا آهسته مى‌گويند]. پس بخدا چه نامهاى نيكى را پنهان مى‌كنند. هر گاه پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم به خانه خود در مى‌آمد و قريش براى ديدن ايشان اجتماع مى‌كردند حضرت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بسم اللَّه الرحمن الرحيم را آشكارا مى‌خواند و صداى خود را بدان بلند مى‌كرد و قريش كه آن را مى‌شنيدند مى‌گريختند و لذا خداوند عزّ و جلّ در اين باره نازل فرمود: وَ إِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَهُ وَلَّوْا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ نُفُوراً[١].

عكس العمل امام صادق عليه السّلام هنگام بردن نام رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نزد ايشان‌

[٣٨٨] ابو هارون مكفوف مى‌گويد: هر گاه نام پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نزد امام صادق عليه السّلام برده مى‌شد آن حضرت مى‌فرمود: پدر و مادر و خويش و عشيره‌ام فداى او باد، شگفتا از عربها چگونه ما را بر سر خود نمى‌نهند در حالى كه خداوند عزّ و جلّ در كتابش مى‌فرمايد: وَ كُنْتُمْ عَلى‌ شَفا حُفْرَةٍ مِنَ النَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْها[٢]، پس به بركت وجود

[١]« و چون پروردگارت را در قرآن به يكتايى ياد كنى، بازمى‌گردند و مى‌رمند»( سوره اسراء/ آيه ٤٦).

[٢]« و شما بر كناره گودالى از آتش بوديد، پس او شما را از آن آتش رهايى بخشيد»( سوره آل عمران/ آيه ١٠٣).