[٥٤٧] حمّاد از امام صادق عليه السّلام روايت كند كه فرمود: لقمان به پسرش گفت: هر گاه به همراه مردمى سفر كردى، چه در كار خود و چه در كار آنها با ايشان رايزنى بسيار كن و لبخند بسيار به روى آنها بزن و در توشه و خرجى خود بخشنده باش، و هر گاه تو را دعوت كردند دعوت ايشان را بپذير، و هنگامى كه از تو يارى طلبيدند بديشان يارى رسان، و در سه چيز بر آنها برترى ياب، خاموشى بسيار، نماز فراوان به جاى آوردن و در سخاوت بدان چه همراه دارى اعم از مركب و مال و توشه. و هر گاه از تو در حقّ مسلّمى گواهى خواستند براى آنها گواهى ده، و هنگامى كه با تو رايزنى كردند تا آن جا كه مى‌توانى نظر خوبى بديشان ده، و در كارى تصميم مگير تا در آن خوب انديشه كنى، و در هيچ مشورتى [بزودى‌] پاسخ مده تا در فكر آن برخيزى و بنشينى و بخوابى و غذا بخورى و نماز بخوانى، و در اين ميان انديشه و حكمت خود را بكار زنى، زيرا هر كس خيرخواهى بيغرضانه براى كسى كه با او رايزنى كرده نكند خداى تبارك و تعالى انديشه و خرد او را بستاند و امانت [خود] را از او بگيرد. و هنگامى كه ديدى همراهانت حركت كرده راه مى‌روند تو هم با آنها برو، و هر گاه ديدى به كارى پرداختند تو هم با آنها به اين كار بپرداز.

و چون صدقه و قرضى به كسى دادند تو هم بده، و سخن آن كسى را كه از تو عمر بيشترى دارد گوش كن، و هر گاه فرمانى به تو دادند و از تو چيزى طلبيدند بديشان پاسخ مثبت ده، و از گفتن «نه» خوددارى كن، زيرا كلمه «نه» [نشانه‌] درماندگى و نكوهيدگى است.

و هر گاه در راه خود حيران مانديد و راه را گم كرديد فرود آييد، و هر گاه در مقصد خود مردّد شديد درنگ كنيد و با هم رايزنى كنيد، هنگامى كه به يك نفر تنها برخورد كرديد از او به تنهايى راه خود را نپرسيد و از او راهنمايى نجوييد، زيرا يك نفر به تنهايى در بيابان مشكوك است و شايد او ديده‌بان دزدان باشد، يا او همان شيطانى باشد كه شما را حيران كرده است، و از دو نفر هم بهراسيد مگر آنكه وضعى [دالّ بر درستى‌] در آنها ببينيد كه من اكنون آن را نمى‌بينم، زيرا شخص دانا هنگامى كه چيزى را با چشم خود ببيند آثار حقيقت‌