پس طاعت خود را به طاعت او و معصيت خود را به معصيت او قرين ساخت، و اين دليل است بر آنچه بدو تفويض شده و گواه است بر هر كه از او پيروى نموده يا نافرمانيش كرده است، و اين حقيقت را در چند آيه از قرآن بزرگ بيان نموده است. خداوند در مقام تشويق در پيروى از او و ترغيب و تصديق به قبول دعايش مى‌فرمايد: قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ‌[٢]. بنا بر اين پيروى از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم دوستى با خدا است و خشنودى او موجب آمرزش گناهان و كمال كاميابى و وجوب بهشت است، و رو گردانيدن از او موجب كشمكش با خدا و خشم و قهر خداوندى و دورى از اوست، كه سرانجام در دوزخش جاى دهد، و اين سخن خداوند است كه مى‌فرمايد: وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ مِنَ الْأَحْزابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهُ‌[٣]. مقصود از آن انكار و نافرمانى است.

همانا خداوند تبارك و تعالى به وسيله من بنده‌هاى خود را آزموده و مخالفانش را به دست من از پاى درآورده و منكرانش را با تيغ من نابود ساخته است، و مرا وسيله قرب و شادمانى مؤمنان نموده است، و مرا كانون مرگ زورگويان و جبّاران نموده است، و منم شمشير او عليه مجرمان، و به وسيله من پشت پيامبرش را استوار گردانيده، و مرا به يارى رساندن به پيامبر گرامى داشته، و به دانش او شرفم بخشيده، و به احكام او عطايم داده، و به وصيت او ويژه‌ام گردانيده است، و براى جانشينى‌اش در ميان امّت انتخابم كرده، و در همايش انبوه مهاجران و انصار در باره من فرمود: اى مردم! همانا على براى من همچون هارون است براى موسى جز آنكه پس از من پيامبرى نيست. و مؤمنان در پرتو عنايت‌

[١]« هر كس از پيامبر فرمان برد، در حقيقت، خدا را فرمان برده؛ و هر كس رويگردان شود، ما تو را بر ايشان نگهبان نفرستاده‌ايم»( سوره نساء/ آيه ٨٠).

[٢]« بگو: اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد تا خدا دوستتان بدارد و گناهان شما را بر شما ببخشايد»( سوره آل عمران/ آيه ٣١).

[٣]« و هر كس از گروههاى‌[ مخالف‌] به آن كفر ورزد آتش وعده‌گاه اوست»( سوره هود/ آيه ١٧).