ترجمه روضة کافي شيخ کليني - آژير، حميد رضا - الصفحة ٢١٦ - چند پند حكيمانه

برادران مؤمنش جلو گرفت.

خوشا به حال كسى كه براى خدا فروتنى كرد و در آنچه خدا به او حلال كرده است زهد پيشه كرد بى‌آنكه از شيوه من روى برتابد و رونق دنيا را به سويى فكند بى‌آنكه از سنّت و كردار من، ره به كژى گزيند؛ و از اخيار خاندان من كه پس از من خواهند بود پيروى كند و از اهل كبر و فخر و دنياطلبى دورى گزيند؛ كسانى كه بر خلاف سنّت من بدعت مى‌نهند و به راهى جز شيوه و كردار من مى‌روند.

خوشا به حال مؤمنى كه مالى را جز از راه معصيت و خلاف به دست آورد و آن را در غير گناه خرج كرد و به تهيدستان و كم توشگان داد.

خوشا به حال كسى كه با مردم خوشرفتارى كرد و كمك خود را به آنها دريغ نورزيد و شرّ خود را از آنها بگرداند.

خوشا به حال كسى كه در مخارج خود، ميانه‌روى در پيش گرفت و افزوده درآمدش را به نيازمند بخشيد و از سخن زيادى خويشتن‌دارى كرد و از كردار زشت باز ايستاد.

چند پند حكيمانه‌

[١٩١] معلّى بن محمّد در حديث مرفوعى به نقل از برخى حكما [كه به گفته علامه مجلسى مقصود امام معصوم است‌] روايت كرده كه فرمود: همانا سزاوارترين كسانى كه بايد آرزوى ثروت براى مردم بكنند بخيلان هستند، زيرا هنگامى كه مردم ثروتمند شوند، دست از اموال آنان بشويند؛ و سزاوارترين مردم براى بهبود وضع ديگران، عيب‌مندان هستند، زيرا اگر مردم خوب شوند عيب آنها را نجويند. همانا بيخردان سزاوارترين مردمند در اينكه شكيبايى مردم را خواهان باشند، زيرا نياز بدان دارند كه بيخرديشان ناديده گرفته شود، ولى بر خلاف اين واقعيت، بخيلان تهيدستى مردم را خواهانند و انسانهاى معيوب، تبهكارى ديگران را آرزو مى‌كنند، و گنه‌پيشگان نابخردى مردم را طالبند، و حال آنكه فقر، موجب نيازمندى به شخص بخيل است، و در فساد و تبهكارى عيبجويى زشتكاران نهفته است، و در نابخردى تلافى كردن به نافرمانى و گناهان‌