ابرى قرار دارد كه تا چشم‌رس گسترانيده شده است، و از آن ندا برمى‌آيد كه: اى حاضران موقف! خوشا به حال آنكه وصى را دوست دارد و به پيغمبر امّى عرب گرويده، و هر كه كافر باشد وعده‌گاهش دوزخ است.

و از سمت چپ منبر وسيله، كه سمت چپ پيامبر قرار دارد، ندا مى‌رسد كه: اى اهل موقف! خوشا به حال آنكه وصى را دوست دارد و به پيامبر أمّى كه ملك على دارد گرويده. هيچ كس كامياب نگردد و به آسايش بهشت نرسد مگر كسى كه خالق خود را با اخلاص نسبت به آن دو [پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و على عليه السّلام‌] ملاقات كند و به اختران اين دو [فرزندان امام ايشان‌] اقتدا كند. اى اهل ولايت خدا! يقين داشته باشيد به رو سفيدى خود، و شرافت جايگاه و كرامت سرانجام خويش و اينكه آن روز بر تخت‌ها در برابر يك ديگر قرار مى‌گيريد.

اى اهل انحراف و سركشى از خداوند والاياد و رسول و راه او و پرچم‌هاى امامت در هر زمانى! يقين كنيد به روسياهى خود و خشم پروردگارتان بر شما، نسبت بدان چه انجام داده‌ايد. هيچ پيامبرى نگذشته است جز اينكه به رسول پس از خود خبر داده و به پيامبر خاتم مژده بخشيده است، و به قومش سفارش كرده كه او را پيروى كنند، و صفات او را براى قومش بيان كرده تا او را بشناسند و از شريعت او پيروى كنند، و تا آنكه پس از وى گمراه نشوند، و هلاكت و گمراهى هر كه هلاك و گمراه شد، پس از رفع عذر و بيم دادن باشد، با وجود بيان و تعيين حجّت. امّت‌ها پيوسته به اميد رسولان و رسيدن پيامبران بوده‌اند.

و اگر چه پيغمبران را با بزرگى مصيبت و داغ از دست داده‌اند ولى همچنان اين اميد دامنه‌دار را در دل داشته‌اند. مصيبتى بزرگتر و فاجعه‌اى كلانتر از مصيبت رحلت رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم نبود، زيرا خداوند به وجود او نبوّت را پايان بخشيد و بهانه عذر و بگو مگو را گسست، و همو بود كه وسيله عذر خدا، ميان خلقش شد و او را مدخل ميان خود و خلقش قرار داد، و بر آنها سرپرستش ساخت؛ كسى كه جز بدو عملى پذيرفته نيابد و جز به اطاعت او كسى به درگاهش تقرّب نجويد، چنان كه خداوند در قرآن مى‌فرمايد: مَنْ يُطِعِ‌