كردند. به راستى پيغمبر خدا و رسولان پيش از وى تكذيب شدند و آزار كشيدند، و اگر شما را خوش آيد فرمان خدا در باره آنها همان فرمانى است كه در اصل آفرينش بدانها داد. آرى اصل آفرينش در برابر كفرى است كه براى ديگران در علم خدا گذشته است و آنها را براى آن آفريده و در برابر آنهائى كه در قرآن خود از آنها نام برده و فرموده:

وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ[١]. پس در اين تدبّر كنيد و آن را بپذيريد و ندانسته نگيريد، زيرا هر كس اين مطلب و نظاير آن را كه خداوند در كتابش فرض كرده- اعم از امر الهى و نهى او در ترك دين خدا و ارتكاب گناهان كه مستوجب خشم الهى است- ناديده بگيرد، در آتش جهنم به روى افتد.

و فرمود: اى گروه رحمت شده و رستگار! همانا خداوند خيرى را كه به شما داده به كمال رسانده است، و بدانيد كه در علم خدا و فرمانش چنين نيست كه يكى از خلقش حكم دين را به هوس و سليقه يا به نظر و قياس دريافت كند. خدا قرآن فرود فرستاده و همه امور را در آن بيان داشته، و براى قرآن و آموختن آن گروهى مشخص ساخته، و براى آنان كه خدا علم قرآن را به آنان سپرده روا نيست كه به خواست و رأى و قياس مفهوم، آن را تفسير كنند زيرا خداوند آنها را در پرتو عملى كه بديشان سپرده و ويژه آنها ساخته بى‌نيازشان كرده و به آنان ارجمندى بخشيده است و اينها نيز همان اهل ذكر مى‌باشند كه خدا به امّت فرمان داده از آنها پرسش كنند، و هم ايشانند كه هر كه از آنها پرسد با ملاحظه اينكه در علم خدا گذشته است كه بايد آنها را تصديق كند و از آنها پيروى كند، او را بدرستى ره نمايند و از دانش قرآن به او بدهند آنقدر كه به سوى خدا و همه راههاى حق ره يابد، و هم ايشانند كه نبايد از آنها و از پرسش از ايشان و علمى كه خدا آنها را بدان گرامى داشته و نزد آنها سپرده روگردانند، مگر كسى كه در علم خدا نگون بخت رقم خورده باشد، و ايشانند كه از پرسش از اهل ذكر و از آنها كه علم قرآن بديشان بخشيده شده و نزد آنها نهاده شده و سؤال از ايشان واجب گشته روى‌گردانند. اينان همانهايى‌

[١]« و آنان را پيشوايانى كه به سوى آتش مى‌خوانند گردانيديم»( سوره قصص/ آيه ٤١).