ايشان. پس هر كس بدان عمل كند بر خداست كه او را گرامى بدارد و عذاب نكند، و هر كه كارى به درگاه خداوند عزّ و جلّ آورد به جز آنچه او دستور داده، حق خداست كه او را خوار دارد و عذاب كند.

گفتگوى نافع با امام باقر عليه السّلام‌

[٩٣] ابو الربيع مى‌گويد: در سالى كه هشام بن عبد الملك به حج رفت ما نيز در خدمت امام باقر عليه السّلام به حج رفته بوديم. نافع وابسته عبد اللَّه بن عمر بن خطّاب همراه هشام بود و به امام باقر عليه السّلام نگريست كه در ركن خانه كعبه، مردم گرد او جمع شده بودند. او رو به هشام كرد و گفت: اى امير المؤمنين! اينكه مردم گرد او يك ديگر را مى‌كوبند و زير پا مى‌نهند تا به او دست‌يابند كيست؟ هشام گفت: اين پيامبر اهل كوفه است، اين محمد بن على عليه السّلام است. نافع گفت: تو گواه باش كه من نزد او مى‌روم و براى او پرسشهايى پيش مى‌نهم كه كسى توان پاسخ بدانها را نداشته باشد مگر آنكه پيامبر باشد يا پيامبرزاده و يا جانشين پيامبر. هشام گفت: برو و از او بپرس شايد كه او را شرمنده كنى. نافع پيش رفت تا به مردم تكيه كرد و خود را به امام باقر عليه السّلام رساند و گفت: اى محمد بن على! همانا من تورات، انجيل، زبور و قرآن را خوانده‌ام و حلال و حرامش را مى‌دانم و آمده‌ام تا پرسشهايى را پيش نهم كه پاسخ آن را ندهد مگر پيامبر يا جانشين پيامبر يا فرزند پيامبر.

راوى مى‌گويد: امام باقر عليه السّلام سر برداشت و فرمود: هر چه مى‌خواهى بپرس. نافع گفت: به من بگو فاصله زمانى ميان محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و عيسى عليه السّلام چند سال بوده است؟

امام عليه السّلام فرمود: عقيده خود را بازگويم يا بر پايه باور تو پاسخت دهم؟ نافع گفت: با هر دو عقيده پاسخ بده. امام عليه السّلام فرمود: به عقيده من پانصد سال و به عقيده تو ششصد سال.

نافع گفت: به من بگو مقصود از اين فرموده خداوند به پيامبرش: وَ سْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا أَ جَعَلْنا مِنْ دُونِ الرَّحْمنِ آلِهَةً يُعْبَدُونَ‌[١] چيست؟ بگو با اينكه‌

[١]« و از رسولان ما كه پيش از تو گسيل داشتيم جويا شو آيا در برابر[ خداى‌] رحمان خدايانى كه مورد پرستش قرار گيرند مقرر داشته‌ايم؟»( سوره زخرف/ آيه ٤٥).