من تو را از نطفه‌اى كه آب چركين بود، آفريدم و از مشتى خاك كه از زمين پست درهم، برآوردمش، و بدينسان انسانى شد كه من او را ساختم بسان آفريده‌اى. ميمون باد سمت و سوى من، و مقدّس باد دست ساخته‌ام. چيزى مانند من نيست و منم زنده هميشه‌اى كه از ميان نمى‌روم.

اى موسى! هر گاه مرا مى‌خوانى ترسان و هراسان و دل لرزان باش. براى من چهره بر خاك‌ساى، و با گرامى‌ترين اعضاء تنت سجده كن، و به پرستش من در برابرم بايست و با من مناجات كن. و هنگام مناجات با من از دل، بترس و با توراتم روزگار زندگى را زنده بدار، و صفات خوب مرا به نادانان بياموز، و نعمت‌هاى مرا به ياد ايشان آر، و به آنها بگو كژراهه‌اى را كه در آن غرقند ادامه ندهند، زيرا مؤاخذه من دردناك و سخت است.

اى موسى! اگر پيوند تو با من بگسلد با جز من پيوند نيابى، پس مرا بپرست و در برابر من مانند بنده‌اى حقير و تهيدست بايست. خود را نكوهش كن كه آن به نكوهش سزامند است، و با كتابم بر بنى اسرائيل گردن نفراز، كه همين بس است براى پند دادن به دلت، روشن كردن آن، و اين سخن پروردگار جهانيان است جلّ و علا.

اى موسى! هر گاه مرا بخوانى و به من اميد برى بتحقيق هر آنچه را از تو سر زده بيامرزم. آسمان از ترس، مرا به پاكى ياد مى‌كند و فرشته‌ها از بيم من هراسناكند، زمين به طمع رحمتم مرا تسبيح مى‌گويد و همه خلايق با زبونى تسبيح گويان منند، پس به نماز روى آور، به نماز، زيرا آن نزد من جايگاهى دارد و منزلتى، و آن را با من پيوندى است ناگسستنى، و من با آن پيمانى استوار دارم و بدان پيوند مى‌دهم آنچه را از آن است چونان زكات قربانى از مال حلال و طعام، و من جز مال پاكيزه‌اى را كه قصد از آن، رضاى من باشد نمى‌پذيرم، و صله ارحام را با اين پيوند كه منم خداى رحمان رحيم، و من آن را به فضل رحمتم آفريدم، تا بندگان به وسيله آن به يك ديگر مهربانى ورزند، و آن در سراى ديگر نزد من جايگاهى دارد والا، و من برنده‌ام از هر آن كس كه آن را ببرد و پيوند برقرار مى‌كنم با هر آن كس كه با آن پيوند برقرار سازد، و با هر كه امر مرا تباه كند چنين كنم.

اى موسى! هر گاه فقيرى نزد تو آمد با نيكوكارى يا بخششى اندك او را گرامى دار،