ترجمه روضة کافي شيخ کليني - آژير، حميد رضا - الصفحة ١٣١ - حديث در باب سخن توجيهدار

بود و باران نمى‌باريد و زمين بسته بود و دانه نمى‌روياند، و چون خداوند تبارك خلق را آفريد و از هر جاندارى در آن پراكند آسمان به بارش آمد و زمين به رويانيدن گياه باز شد.

عالم شامى گفت: گواهى مى‌دهم كه تو از فرزندان پيامبرانى و دانش تو از دانش آنهاست.

خلقت آسمانها و زمين از آتش‌

[٦٨] محمّد بن مسلم مى‌گويد: امام باقر عليه السّلام به من فرمود: همه چيز آب بود و عرش خدا بر آب قرار داشت، پس خداوند متعال به آب فرمود تا آتش گيرد و شعله‌ور شود و سپس به آتش دستور داد تا خاموشى گيرد و از خاموشى شدن آن دودى برخاست، و خداوند از آن دود آسمانها را آفريد و زمين را از خاكسترش پديد آورد، و سپس آب و آتش و باد با هم در ستيزه شدند. آب گفت: منم بزرگترين سپاه الهى، و باد گفت: منم بزرگترين سپاه الهى، و آتش گفت: منم بزرگترين سپاه الهى، و خداوند عزّ و جلّ به باد وحى فرستاد كه تويى بزرگترين سپاه من.

حديث بهشت و ناقه و حور

[٦٩] امام باقر عليه السّلام در تفسير آيه شريفه: يَوْمَ نَحْشُرُ الْمُتَّقِينَ إِلَى الرَّحْمنِ وَفْداً[١] به نقل از پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم مى‌فرمايد: اى على! «وفد» بايد سواره باشند، آنان مردانى هستند كه تقواى خدا را در پيش گرفتند و خداوند آنان را دوست داشت و به خويش ويژه گردانيد و اعمال آنان را پسنديد و پرهيزكارانشان ناميد، و سپس فرمود: اى على! سوگند به آنكه دانه را شكافت و مردم را پديد آورد همانا كه آنها از گورشان برون آيند در حالى كه فرشتگان با ناقه‌هاى سوارى به استقبالشان آيند؛ ناقه‌هاى عزّت كه بر آنها جهازهاى طلايى است كه بر آن درّ و ياقوت نشانده شده است، و روپوش آنها استبرق و سندس است، و مهار ارغوانى دارند، و آنها را به سوى محشر به پرواز درآورند، و همراه هر كدام‌

[١]«[ ياد كن‌] روزى را كه پرهيزكاران به سوى‌[ خداى‌] رحمان گروه گروه محشور مى‌كنيم»( سوره مريم/ آيه ٨٥).