ترجمه روضة کافي شيخ کليني - آژير، حميد رضا - الصفحة ٤١ - توصيههاى اخلاقى امام صادق عليه السلام به پيروان خود

نبايد هيچ بنده‌اى بخدا بزرگى فروشد، و بدانيد كه اگر بنده‌اى بخدا بزرگى كند به دين خدا بزرگى فروخته است. پس در راه خدا مستقيم برويد و به عقب باز نگرديد تا زيان كار باشيد. خدا ما و شما را از بزرگى فروختن بدو پناه بخشد و توان و نيرويى نيست مگر بخدا.

نيز مى‌فرمايد: همانا اگر بنده‌اى در اصل آفرينش مؤمن خلق شده باشد نميرد تا آنكه خداوند شرّ را در نظرش بد نمايد و او را از آن دور سازد، و هر كه خدا بدى را براى او ناخوش ساخت و وى را از آن دور كرد، از تكبّر عافيتش بخشيده و راه نرمش در پيش گيرد و خوش رفتار گردد و چهره گشاده و وقار و آرامش و پاكدامنى در او پديدار شود، و از آنچه موجب خشم الهى است كناره گيرد و خداوند دوستى مردم و مدارا با آنها و حسن معاشرت و ترك خصومت با مردم را به وى روزى سازد، و ديگر به هيچ وجه پيرامون آن نگردد، و هر گاه خدا بنده‌اى را در اصل آفرينش كافر خلق كرد، او نميرد تا خدا شرّ را براى او محبوب گرداند و او را بدان نزديك سازد، و چون شرّ را دوست بدارد گرفتار تكبّر و خود محورى گردد و دلش سخت شود و بد اخلاق گردد و هرزگى او نمودار شود، و شرمش اندك باشد و خدا سرّ او را هويدا سازد و مرتكب محرّمات شود و از آنها دست نشويد و معاصى خدا در پيش گيرد و به طاعت الهى و اهل آن بغض ورزد، و چه دور است وضع ميان مؤمن و كافر! از خدا عافيت طلبيد و آن را از درگاه او بجوييد و قوّت و نيرويى نيست مگر بخدا، و خود را براى تحمّل بلا در دنيا شكيبا سازيد، زيرا بلاى پيوسته و سختى كشيدن در دنيا در راه طاعت خدا و دوستى او و كسانى كه خدا دستور دوستى آنان را داده است، انجام بهترى دارد و در ديگر سراى از ملك دنيا، اگر چه نعمت‌ها و خرّمى و شكوفايى آن، در نافرمانى از خدا و دوستى كسانى كه خدا دوستى آنها را ممنوع كرده پيوسته و پياپى باشد، چه خداوند به دوستى امامانى دستور داده كه در قرآنش از ايشان نام برده: وَ جَعَلْناهُمْ‌