يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ[١]. پس موسى و عيسى به ظهور محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم بشارت دادند چنان كه پيامبران به ظهور يك ديگر بشارت مى‌دادند تا آنكه دوران محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم رسيد.

پس چون دوران پيامبرى محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سپرى گشت و روزگارش پايان گرفت خداوند تبارك و تعالى به او وحى كرد كه: اى محمّد! دوران پيامبرى تو سپرى گشته روزگارت پايان يافته است پس علم، ايمان، اسم اكبر، ميراث علم و نشانه‌هاى دانش پيامبرى را در ميان خاندانت نزد على بن ابى طالب عليه السّلام به وديعت بگذار كه من علم، ايمان، اسم اكبر، ميراث علم و نشانه‌هاى دانش پيامبرى را هرگز از نسل تو نگسلم، چنان كه از خاندان پيامبرانى كه ميان تو و پدرت آدم عليه السّلام بودند نگسليدم، و اين فرموده پروردگار است كه:

إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ^ ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌[٢].

و همانا خداوند تبارك و تعالى علم را جهل قرار نداده است و كار خود را به هيچ يك از خلايقش واننهاده است، نه به فرشته مقرّب و نه به پيامبر مرسل، ليكن فرستاده‌اى از فرشتگانش را فرو فرستاده و به او فرموده كه چنين و چنان بگو و به آنها آنچه را دوست داشت دستور داد و از آنچه ناخوش مى‌داشت بازشان داشت و امر خلق خود را از روى علم و دانش بديشان قصّه كرد، در حالى كه خود آن را مى‌دانست و آن را به پيامبران و برگزيدگان خود اعم از پيامبران و برادران و نسلى كه از يك ديگر بودند بياموخت، و اين است فرموده پروردگار كه: ... فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً[٣]. اما كتاب، همان نبوّت است، و حكمت همان پيامبران حكيم از برگزيدگان،

[١]« و به فرستاده‌اى كه پس از من مى‌آيد و نام او« احمد» است بشارتگرم»( سوره صف/ آيه ٦).

[٢]« به يقين، خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر مردم جهان برترى داده است.

فرزندانى كه بعضى از آنان از[ نسل‌] بعضى ديگرند، و خداوند شنواى داناست»( سوره آل عمران/ آيه ٣٣ و ٣٤).

[٣]« ما به خاندان ابراهيم كتاب و حكمت داديم، و به آنان ملكى بزرگ بخشيديم»( سوره نساء/ آيه ٥٤).