ترجمه روضة کافي شيخ کليني - آژير، حميد رضا - الصفحة ٢٢٥ - تفسير آياتى از قرآن كريم در بيان امام صادق عليه السلام

تفسير آياتى از قرآن كريم در بيان امام صادق عليه السّلام‌

[١٩٩] ابو بصير مى‌گويد: شنيدم كه امام صادق عليه السّلام در باره اين آيه شريفه: وَ الَّذِينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْياناً[١] فرمود: يعنى از سر بينش و باور باشد و شكّ و ترديدى ندارند.

[٢٠٠] حمّاد بن عثمان مى‌گويد: شنيدم كه امام صادق عليه السّلام در باره اين آيه شريفه: وَ لا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ‌[٢] فرمود: خداوند برتر و عادلتر [و بزرگتر] از آن است كه بنده‌اش عذرى داشته باشد و او نگذارد كه عذرش را بيان كند، ولى مقصود اين است كه چنين شخصى محكوم است و اصلا عذرى ندارد كه بياورد.

[٢٠١] محمّد كناسى در حديثى مرفوع از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه در تفسير اين فرموده الهى: ... وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ‌ ...[٣] فرمود: مقصود، ناتوانان شيعيان ما هستند كه چيزى ندارند كه به وسيله آن به سوى ما آيند. پس حديث ما را بشنوند و از دانش ما برگيرند و مردمى كه زبر دست آنها هستند به سوى ما كوچ كنند و پولها خرج كنند و خود را به رنج افكنند تا بر ما درآيند و احاديث ما را بشنوند و به آن گروه از شيعيان ناتوان منتقل كنند. پس آنان احاديث ما را حفظ مى‌كنند ولى توانگران، آنها را ضايع مى‌كنند. اينها هستند كه خداوند والانام بر ايشان بيرون رفتنى قرار دهد و از جايى كه گمان ندارند روزيشان رساند، و در تفسير اين آيه شريفه: هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْغاشِيَةِ[٤] فرمود: مقصود كسانى هستند كه گرد امام را فرا گيرند تا آن جا كه‌

[١]« و كسانى كه چون به آيه‌هاى پروردگارشان اندرزشان دهند كر و كور بر آن روى ننهند»( سوره فرقان/ آيه ٧٣).

[٢]« و اجازه‌شان ندهند كه عذر بياورند»( سوره مرسلات/ آيه ٣٦).

[٣]« و هر كه از خدا بترسد براى وى راه بيرون رفتنى نهد و او را از آن جا كه گمان ندارد روزى رساند»( سوره طلاق/ آيه ٣).

[٤]« آيا داستان غاشيه‌[ حادثه فراگيرنده‌] به تو رسيده است»( سوره غاشيه/ آيه ١).