ترجمه روضة کافي شيخ کليني - آژير، حميد رضا - الصفحة ٥٩ - خطبه امير المؤمنين عليه السلام معروف به خطبه وسيله

و استكبار دست شويند، و چون مدت آنها به سر رسيد، و لقمه روزى آنها پايان پذيرفت، خداوند سبحان آنها را گرفت و ريشه‌كنشان ساخت. بر سر برخى از آنها سنگ باريد، و جمعى را صيحه آسمانى در برگرفت و هلاك كرد، و گروهى ديگر در آتش سوختند، و برخى را زمين لرزه نابود كرد، و جمعى را زمين در خود بلعيد، و خدا بدانها ستم نكرد، بلكه اين خود ايشان بودند كه به خويش ستم روا داشتند. همانا هر مدّتى ثبت است، و چون برگ ثبت به سر رسيد، اگر براى تو هويدا گردد، كه ستمكاران در چه مهلكه‌اى فرو افتند و زيان‌كاران را چه بسر مى‌آيد، از آنچه آنان در آن بسر مى‌برند و بدان گرفتار مى‌آيند، به درگاه خداوند عزّ و جل خواهى گريخت.

همانا من در ميان شما مانند هارونم در ميان آل فرعون، و همچون باب حطّه در بنى اسرائيل و چونان كشتى نوح در قوم نوح. منم نبأ عظيم، و صدّيق اكبر، و در كوتاه مدّت، خواهيد دانست آنچه را كه به شما وعده شده است، و آيا اين حكومت شما جز مانند يك دم ليسيدن و مزه‌چشى نوشنده است، و چيزى جز چرت زدنى است كه در پى آن هلاكت‌ها دامن گير آنهاست، تا در دنيا رسوا باشند و در روز رستخيز به سخت‌ترين عذاب گرفتار آيند، و خدا از آنچه مى‌كنند غفلت ندارد.

چه سزايى دارد كسى كه راه و روش خود را وارونه كرده، و حجّت و دليل خويش را منكر شده و با رهبرانش مخالفت نموده، و از روشنى پيش پايش روى برتافته، و خود را به تاريكى افكنده و سراب را آب پنداشته، و نعمت را با عذاب، و كاميابى را با بدبختى، و خوشى را با سختى، و وسعت حال را با تنگى، با يك ديگر در هم آميزد مگر جزاى گناهكارى و بدى خلاف كارى. پس بايد يقين كنند به حقيقت وعده الهى و آنچه او وعده داده است: يَوْمَ يَسْمَعُونَ الصَّيْحَةَ بِالْحَقِّ ذلِكَ يَوْمُ الْخُرُوجِ^ إِنَّا نَحْنُ نُحْيِي وَ نُمِيتُ وَ إِلَيْنَا الْمَصِيرُ^ يَوْمَ تَشَقَّقُ الْأَرْضُ عَنْهُمْ سِراعاً ...[١].

[١]« روزى كه فرياد[ رستاخيز] را به حق مى‌شنوند، آن‌[ روز] روز بيرون آمدن‌[ از زمين‌] است. ماييم كه خود، زندگى مى‌بخشيم و به مرگ مى‌رسانيم و برگشت به سوى ماست، روزى كه زمين به سرعت از[ اجساد] آنان جدا و شكافته مى‌شود»( سوره ق/ آيه ٤٢ تا ٤٤).