و نخواهيد توانست قرآن را آن گونه كه شايسته است بخوانيد مگر آنكه تحريف‌كننده آن را بشناسيد، و گمراهى را نخواهيد شناخت مگر آن گاه كه هدايت را بازشناسيد، و تقوا را نشناسيد مگر هنگامى كه مرز گذر از آن را، بشناسيد.

هنگامى كه اينها را شناختيد بدعتها و زورگوييها را خواهيد شناخت و افترا بر خدا رسول و تحريف قرآن را درخواهيد يافت، و خواهيد ديد كه چگونه خداوند، هدايت يافتگان را ره نموده. مبادا كسانى كه [معارف قرآن‌] را نمى‌دانند شما را به گمراهى و جهل كشانند، زيرا علم قرآن را نداند مگر كسى كه طعم آن را چشيده باشد، در پرتو علم آن، نادانى خود را به دانايى و نابيناييش را به بينايى و ناشنواييش را به شنوايى مبدّل سازد و كارهاى شايسته خود را در بارگاه خداوند والانام، ثبت كرده كارهاى بد را، محو و نابود ساخته باشد و به مقام رضوان و خشنودى خداوندى نايل گشته باشد.

پس علم قرآن را بويژه از اهلش طلب كنيد كه تنها ايشان هستند همان نورى كه بايد از آن پرتو گرفت، و جلودارانى كه بايد بديشان اقتدا كرد، و آنهايند جانمايه زندگى علم و دانش و وسيله نابودى جهل و نادانى. آنهايند كه حكمتهاى ايشان شما را از علم و دانششان آگاه سازد و خاموشيشان از منطق [درست‌] آنان حكايت دارد. برونشان بر درونشان دليل است. با دين به مخالفت برنخيزند و در آن اختلافى با هم ندارند. قرآن در ميان ايشان گواهى است صادق و خاموشى است گويا. پس آنان به سبب جايگاه و شأنشان گواهان حقّ هستند و خبر دهندگانى راستگو، نه با حق مخالفت دارند و نه در آن اختلاف كنند. پيشينه آنها در نزد خداوند خوب و روشن است، و داورى درست خداوندى در باره آنها صادر گشته، و در همين، پندى نهفته است براى پندگيران. پس هر گاه حقّى شنيديد آن را به گوش جان بشنويد و آن را مورد عمل و اعتقاد خويش قرار دهيد، نه آنكه تنها براى نقل و روايت به خاطر بسپريد، چه، فراوانند ناقلان و راويان كتابها، در حالى كه مراعات‌كنندگان و پردازندگان بدان نادرند، و يارى از خدا بايد جست.