به نابودى كشانيد تا آنكه مرگشان در رسيد، همان مرگى كه هنگام آن پوزشى پذيرفته نگردد، و توبه برداشته شود و سختى كوبنده و نقمت در رسد، و هر آينه خداوند عزّ و جل وعده خود را به شما رسانيده و گفتار حق را براى شما شرح داده و سنّت و شيوه مسلمان بودن را به شما آموخته و راهها را براى شما روشن ساخته تا عذر را از شما برطرف كند و بر يادآورى تشويقتان كرده، راه نجاتتان بنمايد.

همانا هر كه پند خدا را پذيرفت و سخن او را راهنماى خود گرفت خدايش به راست‌ترين راهها رهش نمايد و او را براى راست رفتارى توفيق دهد و به او يارى رساند و براى كارها آماده‌اش سازد. هر آينه، پناهنده بخدا آسوده و محفوظ است و دشمنش ترسان و فريب خورده. با ذكر فراوان، خود را از خداوند عزّ و جلّ نگاه داريد و با پرهيزكارى، از او بترسيد و با فرمانبرى، به او تقرّب جوييد كه اوست نزديك و اجابت‌كننده. خداوند عزّ و جلّ فرموده است: وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَ لْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ‌[١].

از خدا جوياى اجابت شويد و به او بگرويد و خدا را بزرگ شماريد كه هر كس خدا را به بزرگى شناخت روا نيست كه خود را بزرگ قلمداد كند، چه، سربلندى كسانى كه به عظمت خدا پى بردند همين است كه در برابر او فروتنى ورزند، و عزّت كسانى كه به جلال خدا پى بردند، همين است كه در برابر او خود را خوار و ناچيز دانند، و سلامت كسانى كه با قدرت خدا آشنايى دارند، اين است كه تسليم درگاهش باشند و آگاهانه خود را ناسپاس درگاه حق نسازند و پس از رهيافتن به حق گمراه نشوند. از حق كناره مگيريد آن گونه كه انسان تندرست از بيمار جرب‌دار كناره مى‌گيرد و سالم از بيمار مى‌گريزد.

بدانيد كه شما راه حق را نمى‌شناسيد مگر پس از آنكه رهانيده آن را بازشناسيد، نمى‌توانيد به پيمان كتاب توسّل جوييد مگر آنكه پيمان شكن قرآن را شناسايى كنيد، و نخواهيد توانست بدان تمسّك جوييد مگر آنكه طردكننده قرآن را بشناسيد،

[١]« چون بندگان من در باره من از تو بپرسند، بگو كه من نزديكم و به نداى كسى كه مرا بخواند پاسخ مى‌دهم. پس به نداى من پاسخ دهند و به من ايمان آورند تا راه راست يابند»( سوره بقره/ آيه ١٨٦).