برخى لذّت‌ها، موجب غفلت مى‌شوند[٣] و غم و اندوه به بار مى‌آورند.[٤] لذا چه بسا چيزهايى كه امروز موجب لذّت مى‌گردند، امّا فردا مايه اندوه اند.[٥] اين، يك قاعده است كه گاه محنت آنى، لذّت آتى را به دنبال دارد و گاه لذّت آنى، محنت آتى را؛[٦] مهم اين است كه شيرينى لذّت آنى، در برابر محنت آتى، توان ايستادگى ندارد.[٧] چه بسا لذّت‌هاى پستى كه انسان را از رسيدن به مراتب عالى باز مى‌دارند[٨] و چه بسا لذّت‌هايى كه موجب رسوايى مى‌گردند و ننگ رسوايى فردا، شيرينى لذّت امروز را از بين مى‌برد.[٩]

در يك بررسى منطقى، مشخّص مى‌شود كه لذّت امروز با رسوايى فردا و پيامدهاى دردناك آن برابرى نمى‌كند.[١٠] در واقع، شهوت‌هاى فانى، هيچ لذّت واقعى‌اى ندارند.[١١] عاقبت لذّترانى، دوزخ و بدبختى است؛ اين، يك اصل است. امام باقر (ع) در اين باره مى‌فرمايد:

دوزخ در ميان لذّت‌ها و شهوت‌هاست. پس هر كس هر لذّت و شهوتى‌

[١]. غرر الحكم، ح ٥٠.

[٢].

كم من شهوة ساعة اورثت حزنا طويلا( الكافى، ج ٢، ص ٤٥١، ح ١).

[٣]. امام على( ع):

اللذة تلهي‌ ( غرر الحكم، ح ٢٧).

[٤]. امام على( ع):

للمستحلي لذة الدنيا غصة ( همان، ح ٧٣٣٣).

[٥]. امام على( ع):

ما التذ أحد من الدنيا لذة الا كانت له يوم القيامة غصة ( همان، ح ٩٦١٨). حلاوة الدنيا توجب مرارة الآخرة وسوء عقبي الدار ( همان، ح ٤٨٨١).

[٦]. پيامبر خدا( ص):

حُلوَةُ الدُّنيا مُرَّةُ الآخِرَةِ، ومُرَّةُ الدُّنيا حُلوَةُ الآخِرَةِ ( مسند ابن حنبل، ج ٨ ص ٤٤٨ ح ٢٢٩٦٢. نيز، ر. ك: نهج البلاغه، حكمت ٢٥١؛ روضه الواعظين، ص ٤٨٣؛ بحار الأنوار، ج ٧٣ ص ١٣١ ح ١٣٥).

[٧]. امام على( ع):

لا تقوم حلاوة اللذة بمرارة الآفات‌ ( غرر الحكم، ح ١٠٨٦٥).

[٨]. امام على( ع):

كم من لذة دنية منعت سني درجات‌ ( همان، ح ٦٩٣٤).

[٩]. امام على( ع):

عار الفضيحة يكدّر حلاوة اللذة ( همان، ح ٦٣٠١). حلاوة الشهوة ينغصّها عار الفضيحة ( همان، ح ٤٨٨٥).

[١٠]. امام على( ع):

لا توازي لذة المعصية فضوح الآخرة وأليم العقوبات‌ ( همان، ح ١٠٨٦٦. نيز، ر. ك: همان، ح ١٠٧٩٤).

[١١]. امام على( ع):

لا لذة في شهوة فانية ( همان، ح ١٠٧٢٧).