درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ٧٨ - اين جا دنياست؛ بهشت نيست!
مىشود؛[١] امّا در دنيا اينگونه نيست. دنيا به جهت ماهيت و هدفى كه براى آن در نظر گرفته شده، برنامه خاصى دارد كه انسان بايد خود را با آن تنظيم كند و انتظاراتش را با آن هماهنگ سازد. ما به دنيا نيامدهايم تا آنگونه كه مىخواهيم زندگى كنيم و آنطور كه دوست داريم، آن را تنظيم نماييم؛ بلكه به دنيا آمدهايم تا هنر و مهارت خود را در هماهنگ شدن با كش و قوسهاى زندگى نشان دهيم. افراد معتاد يا در معرض اعتياد، معمولًا انتظار دارند برنامه دنيا، طبق خواسته آنها تنظيم شود و هر چه مىخواهند محقّق شود؛ حال آنكه، اين، با واقعيت دنيا ناسازگار است. دنيا آزمون بزرگ زندگى است و تعيين برنامه آن، از اختيار ما خارج است؛ امّا چگونگى پاسخ و واكنش ما، در اختيارمان است.
اگر فرد معتاد يا در معرض اعتياد، از دنيا انتظار بهشت داشته باشد، ميان انتظارات و واقعيتهاى زندگى، ناهماهنگى به وجود خواهد آمد و اين ناهماهنگى، به ناكامى مىانجامد و ناكامى، فشار روانى و تنيدگى انسان را به شدّت افزايش مىدهد و در نتيجه، موجب احساس نارضايتى از زندگى مىگردد؛ امّا اگر دنيا را آن گونه كه هست بشناسيم و بپذيريم و بر اساس شرايط موجود، به برنامهريزى و فعّاليت بپردازيم، مىتوانيم اميدوار باشيم كه به رضايت از زندگى دست يابيم.
در بهشت، آنچه را بخواهيم مىشود؛ امّا در دنيا آنچه را مىشود بايد خواست. اين، يك اصل در احساس رضايت از زندگى است. امام على (ع) در اين باره مىفرمايد: هرگاه آنچه را خواستى نشد، اهميت نده كه چگونه هستى[٢] و آنچه را هست، سخت مگير[٣] و آنچه را شد، بخواه.[٤] اگر انسان زندگى را سخت نگيرد و آنچه را هست بپذيرد، اوّلًا به رضامندى دست مىيابد و ثانياً توان واكنش مثبت را به دست مىآورد و ثالثاً در يك آرامش خاصى
[١]. قرآن كريم:( لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ)( سوره انبياء، آيه ١٠٢)؛( وَ لَكُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ وَ لَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ)( سوره فصّلت، آيه ٣١)؛( وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَ أَنْتُمْ فِيها خالِدُونَ)( سوره زخرف، آيه ٧١).
[٢].
إذا لَم يَكُن ما تُريدُ، فَلا تُبَل كَيفَ كُنتَ ( غرر الحكم، ح ١١٠٣٨).[٣].
إذا لَم يَكُن ما تُريدُ، فَلا تُبَل ما كنُتَ ( نهج البلاغه، حكمت ٦٩).[٤].
إذا لَم يَكُن ما تُريدُ، فَأَرِد ما يَكونُ ( غرر الحكم، ح ٩٠٠٧).