درآمدى بر پيشگيرى از اعتياد با رويكرد اسلامى - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٢٤ - سه/ ١ روش برانگيختن محبت

كه مملو از عشق به خداست، در واقع، سرشار از انگيزه جهت‌دار براى رسيدن به خداست. تحصيل رضايت محبوب و انجام اعمال مثبت و كنترل رفتارهاى نامتناسب با جايگاه و رضايت محبوب، از عمده آثار رفتارى عشق به او خواهد بود. اين مسئله حتّى در عشق‌هاى عادى نيز معمول است؛ زيرا فرد عاشق، تمام همّتش در جهت كسب رضايت محبوب خويش است، چنان كه قرآن نيز به اين حقيقت اشاره كرده است:

(قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ)[١].

بگو: اگر خدا را دوست مى‌داريد، از من پيروى كنيد تا خدا [نيز] شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشد، و خدا آمرزنده مهربان است).

به طور طبيعى، عشق و محبّت، جاذبه‌اى دارند كه هر چه بيشتر باشد، عاشق را بيشتر به سمت معشوق مى‌كشاند و موجب مى‌گردد كه از هر چه بين او و معشوقش فاصله مى‌اندازد، دورى كند. نتيجه چنين تبعيتى، عشق دوطرفه است. بر اساس شهادت اين آيه شريف قرآن، تبعيت از خداوند، موجبات جلب محبّت بيشتر از سوى خداوند خواهد شد. محبّت بيشتر، منشأ توفيق عمل بيشتر مى‌شود و عمل بيشتر طبق همين قانون، محبّت بيشترى را جلب خواهد كرد و در درازمدّت، فرد عاشق، مصونيت بالايى در برابر هر گونه لغزش و اشتباه پيدا خواهد كرد. بنا بر اين، محبّت به خداوند، موجبات خويشتندارى فرد خواهد شد. در مورد اعتياد نيز هر چه ميزان محبّت و علاقه در افراد بيشتر باشد، امكان گرايش به اعتياد كاهش مى‌يابد. محبّت، همچون پيوندى است كه فرد را از سقوط به درّه اعتياد نگه مى‌دارد. دامنه اين محبّت مى‌تواند از محبّت به خانواده و دوستان تا محبّت به خداوند باشد.

سه/ ١. روش برانگيختن محبّت‌

سؤال، اين است كه: عامل برانگيختگى در محبّت چيست؟ و به تعبير ديگر، چه چيزى‌

[١]. سوره آل عمران، آيه ٣١.