نهج البلاغه با ترجمه فارسى روان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧٩ - بر «صبر»، «يقين»، «عدالت» و «جهاد»؛
١٧١- بسيار مىشود كه يك وعده غذا (غذاى نامناسب) جلوى وعدههاى متعدّد غذا را مىگيرد!
١٧٢- مردم دشمن چيزى هستند كه نمىدانند.
١٧٣- كسى كه از افكار ديگران استقبال كند موارد خطا را مىشناسد (يعنى با مشورت به اشتباه نمىافتد).
١٧٤- كسى كه نيزه خشم را به خاطر خدا تيز كند، توانايى بر كشتن سردمداران كفر پيدا مىكند!
١٧٥- هنگامى كه از چيزى زياد مىترسى خود را در آن بيفكن! كه (گاه) آن ترس از خود آن چيز سخت سعه صدر است!
١٧٦- وسيله رياست سختتر است!
١٧٧- گنهكار را به وسيله پاداش دادن به نيكوكار تنبيه كن.
١٧٨- قلب خود را از كينه ديگران پاك كن، تا قلب آنها از كينه تو پاك شود.
١٧٩- لجاجت، فكر و رأى انسان را سست مىكند.
١٨٠- طمع بردگى جاويدان است.
١٨١- ثمره تفريط و كوتاهى پشيمانى است و ثمره دورانديشى سلامت.
١٨٢- خاموش ماندن از گفتار حكمتآميز بد است، همان گونه كه سخن گفتن نابخردانه!
١٨٣- هميشه از دو مكتب مختلف، يكى ضلالت و گمراهى است.
١٨٤- از آن زمان كه حق به من نشان داده شد، هرگز در آن شك نكردم.
١٨٥- هرگز دروغ نگفتهام و هيچ گاه دروغ به من گفته نشده (آنچه پيامبر به من فرموده راست و درست بوده است)، هرگز گمراه نبودم و هرگز كسى به وسيله من گمراه نشد.
١٨٦- ستمگرى كه ابتدا به ظلم مىكند، فرداى قيامت دستش را از پشيمانى به دندان مىگزد!
١٨٧- كوچ كردن (از دنيا) نزديك است!
١٨٨- آن كس كه صورت خود را در برابر حق قرار دهد (و به مقابله و مبارزه برخيزد) هلاك مىشود.
١٨٩- كسى كه صبر و شكيبايى او را نجات ندهد، بىتابى او را از پاى در مىآورد!