و متكبّرى را خوار خواهد ساخت. نسبت به خداوند و نسبت به مردم از جانب خود و از جانب افراد خاصّ خاندانت و از جانب رعايايى كه به آنها علاقه‌مندى، انصاف به خرج ده! كه اگر چنين نكنى ستم نموده‌اى! و كسى كه به بندگان خدا ستم كند، خداوند پيش از بندگانش دشمن او خواهد بود، و كسى كه خداوند دشمن او باشد دليلش را باطل مى‌سازد و با او به جنگ مى‌پردازد تا دست از ظلم بر دارد يا توبه كند.

(و بدان!) هيچ چيزى در تغيير نعمتهاى خدا و تعجيل انتقام و كيفرش؛ از اصرار بر ستم سريعتر و زودرس‌تر نيست، چرا كه خداوند دعا و خواسته مظلومان را مى‌شنود و در كمين ستمگران است.

بايد محبوبترين كارها نزد تو امورى باشند، كه با حقّ و عدالت موافقتر و با رضايت توده مردم هماهنگ‌تر است؛ چرا كه خشم توده مردم، خشنودى خواص را بى اثر مى‌سازد، امّا ناخشنودى خاصّان با رضايت عموم، جبران‌پذير است.

(اين را نيز بدان كه) احدى از رعايا از نظر هزينه زندگى در حالت صلح و آسايش، بر والى سنگين‌تر و به هنگام بروز مشكلات در اعانت و همكارى كمتر و در اجراى انصاف ناراحت‌تر و به هنگام درخواست و سؤال پراصرارتر و پس از عطا و بخشش كم سپاس‌تر و به هنگام منع خواسته‌ها دير عذر پذيرتر و در ساعات رويارويى با مشكلات كم استقامت‌تر، از «گروه خواص» نخواهند بود. ولى پايه دين و جمعيّت مسلمانان و ذخيره دفاع از دشمنان تنها «توده ملّت» هستند! بنابراين بايد گوشَت به آنها و ميلت با آنان باشد.

بايد آنها كه نسبت به رعيّت عيبجوترند از تو دورتر و نزد تو مبغوض‌تر باشند زيرا، مردم عيوبى دارند كه والى در ستر و پوشاندن آن عيوب از همه سزاوارتر است. در صدد مباش كه عيب پنهانى آنها را به دست آورى، بلكه وظيفه تو آن است كه آنچه برايت ظاهر گشته اصلاح كنى و آنچه از تو مخفى است خدا درباره آن حكم مى‌كند.

بنابراين تا آن‌جا كه توانايى دارى، عيوب مردم را پنهان ساز! تا خداوند عيوبى را كه دوست دارى براى مردم فاش نشود، مستور دارد. (با برخورد خوب) عقده آنها را كه كينه دارند بگشا و اسباب هر دشمنى و عداوت را از خود قطع كن! و از آنچه برايت روشن نيست تغافل نما! ...

به‌تصديق سخن‌چينان تعجيل مكن! زيرا آنان گر چه در لباس ناصحين جلوه گر شوند خيانت مى‌كنند.