نهج البلاغه با ترجمه فارسى روان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٨١ - بر «صبر»، «يقين»، «عدالت» و «جهاد»؛
١٩٠- عجبا! آيا خلافت با همنشينى پيامبر صلى الله عليه و آله و خويشاوندى حاصل مىشود؟
سيّد رضى رحمه الله مىگويد: از آن حضرت شعرى در همين زمينه نقل شده است (خطاب به خليفه اوّل).
اگر تو از طريق شورا مالك امور مردم شدى. اين چه شورايى است كه طرفهاى مشورت (امثال من) غايب بودند؟
و اگر از طريق قرابت با پيامبر صلى الله عليه و آله در برابر مخالفانت استدلال كردى ديگران از تو به پيامبر صلى الله عليه و آله نزديكتر و سزاوارترند!
١٩١- انسان در دنيا هدفى است كه تيرهاى مرگ همواره به سوى او نشانه مىروند، ثروتى است كه مصايب در مصادره آن سبقت مىجويند. همراه هر جرعهاى از آب زندگى گلوگير شدنى است و با هر لقمهاى غصّهها (و استخوانى!)
انسان به نعمتى دست نمىيابد جز با فراق ديگرى، و هيچ روزى از زندگيش فرا نمىرسد جز اين كه روز ديگرى از ايّام حياتش كاهش يافته. بنابراين ما اعوان و انصار مرگيم و جانمان هدف هلاكت. از كجا مىتوانيم اميد به بقا داشته باشيم، در حالى كه اين شب و روز هنوز مقامى را بالا نبرده كه به سرعت در انهدام آن مىكوشند و جمعها را پراكنده مىسازند.
١٩٢- اى فرزند آدم! هرچه بيش از مقدار خوراكت به دست آورى خزانه دار ديگران خواهى بود.
١٩٣- براى دلهاى آدميان علاقه و اقبال، و گاهى تنفّر و ادبار است. هنگامى كه مىخواهيد كارى را انجام دهيد از طريق علاقه و اشتياق اشخاص وارد شويد، زيرا هنگامى كه قلب را مجبور بر كارى كنيد، نابينا مىشويد.
١٩٤- چه موقع من آتش خشمم را فرو نشانم؟ ...
آيا در موقعى كه عاجز از انتقامم كه به من گفته شود. اگر صبر مىكردى تا توانا شوى بهتر بود، يا در موقعى كه قادر بر انتقامم كه به من گفته مىشود، اگر عفو كنى بهتر است؟
١٩٥- امام عليه السلام از كنار مزبلهاى عبور كرد، فرمود: اين همان است كه بخيلان به آن بخل ورزيدند!
در روايت ديگرى چنين نقل شده كه امام عليه السلام پس از مشاهده مزبلهاى فرمود: اين همان چيزى است كه ديروز شما بر سر تصاحب آن با هم رقابت داشتيد!
١٩٦- آنچه از مال تو از دست رود و مايه پند و عبرت گردد، در حقيقت از دست نرفته است!
١٩٧- اين دلها همانند تنها خسته و افسرده مىشوند؛ در اين حال نكته هاى زيبا و نشاطانگيز براى آنها انتخاب كنيد.
١٩٨- امام عليه السلام هنگامى كه گفتار خوارج را شنيد كه مىگفتند: «لا حُكْمَ إِلَّا لِلّهِ»
(حكومت مخصوص خداست) فرمود: اين سخن حقّى است كه از آن هدف باطلى دارند.