به آنها دستور داد كه در برابر فرمانش تسليم باشند. خورشيد را نشانه روشنى بخش روز در تمام ايّام، و ماه را نورى كمرنگ براى (زدودن شدّت تيرگى) شبها، قرار داد، و آن دو را در مجراى خودشان به جريان انداخت، و مراحلى را كه بايد بپيمايند اندازه‌گيرى نمود، تا ميان شب و روز تفاوت حاصل شود، و با رفت و آمد آنها شماره سالها و حساب آن را بتوان فهميد.

سپس در جوّ آسمان فلكش را آفريد، و آنچه زينت بخش آن بود از ستارگان مخفى و كم نور و اقمار و ستارگان پر فروغ در آن جايگزين ساخت، و آنان را كه استراق سمع كردند، با شهابهاى ثاقب تيرباران نمود.

ستارگان ثوابت و سيّارات، هبوط كننده و صعود كننده، سعد و نحس همه را به امر و اراده خود مسخّر ساخت.

قسمتى ديگر از اين خطبه كه در توصيف فرشتگان است‌

سپس خداوند سبحان براى سكونت بخشيدن در آسمانها و آباد ساختن بالاترين قسمت از ملكوت خويش، مخلوقاتى بديع، يعنى فرشتگان را آفريد كه تمام صحنه‌هاى آسمان را پر كنند، و فاصله جوّ آن را از آنها مالامال ساخت، هم اكنون صداى تسبيح آنها فاصله ها را پركرده، و در بارگاه قدس و در درون پرده هاى حجاب و صحنه هاى مجد و عظمت پروردگار طنين انداز است ...

و در ماوراى آنها زلزله‌هايى است كه گوشها را كر مى‌كند، و شعاعهاى خيره كننده نور، چشمها را از ديدن باز مى‌دارد، و از روى ناچارى به توقّف وامى دارد.

*** آنها را به صورتهاى مختلف و اندازه هاى گوناگون آفريد، و بال و پرهايى براى آنها قرار داد. آنان كه همواره تسبيح جلال و عزّت او مى‌گويند، هيچ‌گاه از اسرار شگفت انگيزى كه در مخلوقات است، به خود نسبت نمى‌دهند (گرچه خود واسطه در خلق باشند) و هرگز ادّعا نمى‌كنند كه مى‌توانند چيزى را كه آفرينش آن مخصوص ذات اوست بيافرينند. بلكه بندگان گراميند كه در سخن بر او پيشى نمى‌گيرند و به فرمانش عمل مى‌كنند. [١] آنان را امين وحى خود ساخته، و براى رساندن ودايع امر و نهيش به پيامبران، آنها را روانه داشته و از ترديد در شبهات، مصونيّت بخشيده است،

[١]. سوره انبياء، آيه ٢٦.