گروه ديگر، آنانند كه شمشير كشيده‌اند و شرّ و فساد خويش را آشكارا اعلام مى‌دارند، لشكرهاى خود را از سواره و پياده گرد آورده، و خويشتن را آماده كرده‌اند، دين‌شان را براى اين تباه ساخته‌اند كه ثروتى بيندوزند، و يا فرماندهى جمعيّتى را براى خود فراهم سازند و يا به منبرى صعود كرده براى مردم خطبه بخوانند، چه بد تجارتى است كه انسان دنيا را بهاى خويشتن ببيند، و به جاى نعمتها و رضايت پروردگار در آخرت، زندگى اين جهان را برگزيند.

گروه سوّم، كسانى هستند كه: (از زير نقاب) كارهاى آخرتى، دنيا را مى‌طلبند و آخرت را به وسيله كارهاى اين جهان نمى‌طلبند، خود را كوچك و متواضع جلوه مى‌دهند، گامها را كوتاه برمى دارند، دامن لباس خويش را جمع مى‌نمايند، خويشتن را به زيور امانت و ايمان‌داران مى‌آرايند (خود را به شعار مردان صالح آراسته‌اند) و پوشش خدايى را وسيله معصيت قرار داده‌اند.

گروه چهارم، آنانند كه پستى و بى وسيله‌اى آنان را از رسيدن به جاه و مقام باز داشته و دستشان از همه جا كوتاه شده، سپس خود را به زيور قناعت آراسته‌اند و به لباس زاهدان زينت داده‌اند (امّا حقيقت اين است) كه در هيچ زمان نه به هنگام شب و نه به هنگام روز در سلك زاهدان راستين نبوده‌اند!

راغبان به خدا

(در اين ميان) گروهى باقى ماندند كه: ياد قيامت چشمهايشان را فرو افكنده؛ و ترس بازپسين اشكشان را جارى ساخته، اينان (به خاطر سخنان حقّى كه مى‌گويند) يا از جامعه رانده شده و در خاموشى و تنهايى فرو رفته‌اند و يا ترسان و مقهور مانده، و يا لب از گفتار فرو بسته و ساكتند، و بعضى هم مخلصانه به كار دعوت به سوى خدا پرداخته‌اند، عدّه‌اى هم گريان و دردناكند، چرا كه تقيّه آنان را از چشم مردم انداخته است، و ناتوانى وجودشان را فرا گرفته (اينان به كسانى مى‌مانند) كه در درياى نمك غوطه ورند، دهانشان بسته، و قلبشان مجروح است (آن قدر) نصيحت كرده‌اند كه خسته شده‌اند، از بس مغلوب شده‌اند، ناتوان گشته‌اند و از بس كشته داده‌اند به كمى گراييده‌اند.

بى اعتنايى و زهد در دنيا

اى مردم! دنيا در چشم شما بايد كم ارزش‌تر از پوست درخت و اضافى مقراضهايى كه با آن پشم حيوانات را مى‌چينند بوده باشد؛ از پيشينيان پند بگيريد، پيش از آن‌كه آيندگان از شما پند بگيرند، اين جهان پست و مذموم را رها كنيد زيرا اين دنيا افرادى را كه از شما شيفته‌تر نسبت به آن بوده‌اند رها ساخت!