و خدا آنان را از اين جهت كه در برابر آنچه از تفسير آن بى خبرند و به عجز و ناتوانى خويش اعتراف دارند ستوده است، و ترك بحث و تعمّق در آنچه خداوند به عهده آنان نگذاشته است، رسوخ در علم ناميده (و آنان را از راسخان در علم خوانده) به همين مقدار اكتفا كن! و عظمت خداى سبحان را با مقياس عقل خود اندازه مگير! كه هلاك خواهى شد.

او قادرى است كه اگر نيروى اوهام و عقول براى درك اندازه قدرتش به كار افتد، و افكار بلند انديشمندان مبرّاى از خطر وسوسه ها، براى فهم عميق غيبهاى ملكوتش به جولان درآيد، و قلبهاى مملوّ از عشق مشتاقان، براى پى بردن به كيفيّات اوصافش به سختى به كوشش پردازند، و عقلها به گونه‌اى وصف ناشدنى در بدست آوردن علم ذاتيش از راههاى بسيار باريك گام بردارند، (آرى اگر اينها همه به كار افتند) دست ردّ به سينه همه آنها مى‌گذارد، در حالى كه در تاريكيهاى غيب براى خلاص خود به خداوند سبحان پناه مى‌برند، (و هيچ يك قادر به درك كنه ذاتش نخواهد بود.)

و چون كه با رنج و تلاش مأيوس شده‌اند، باز مى‌گردند و اعتراف مى‌كنند كه كنه معرفتش را بدست نتوانند آورد و با فكر و عقل نارساى بشر او را نتوان درك كرد و اندازه جلال و عزّتش در قلب انديشمندان خطور نكند.

خداوندى كه موجودات را از عدم به وجود آورد، بدون اين‌كه از نقشه قبلى ديگرى اقتباس كند، و يا در آفرينش از آفريننده‌اى قبل از خود سر مشق گرفته باشد.

و آن قدر از ملكوت قدرت خود و شگفتيهاى آثار حكمتش را-/ كه با زبان گويا گواهى به وجود آفريدگار توانايى كه آنها را برپا داشته مى‌دهند-/ به ما نشان داده كه ما را بى اختيار به معرفت و شناساييش دعوت مى‌كند.

آثار صنع و نشانه هاى حكمتش در آفريده هاى بديعش هويداست، آنچه آفريده حجّت و دليلى بر وجود او هستند، هرچند به ظاهر مخلوقى خاموشند، ولى دليل گويا بر تدبير ذات پاك او مى‌باشند، و گواهى آنها بر آفريدگار همواره ادامه دارد.

(خداوندا) شهادت مى‌دهم آن كس كه تو را به مخلوقاتت تشبيه مى‌كند و براى تو همانند آنها اعضاى مختلف و مفاصل به هم پيوسته كه به فرمان حكمتت، در لابه‌لاى عضلات پنهان گشته، قائل مى‌شود هرگز در اعماق ضمير خود تو را نشناخته و يقين به اين حقيقت در درون جان او قرار نگرفته كه: هرگز شبيه و نظيرى براى تو نيست. و گويا بيزارى پيروان (گمراه را در قيامت) از رهبران خود نشنيده‌اند كه مى‌گويند: «به خدا سوگند ما در گمراهى آشكار بوديم كه شما را با پروردگار جهانيان مساوى مى‌شمرديم». [١] دروغ گفتند آنان كه از تو عدول كردند و تو را به بتهاى خود تشبيه نمودند،

[١]. سوره شعراء، آيه ٩٨.