نهج البلاغه با ترجمه فارسى روان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٧٧ - بر «صبر»، «يقين»، «عدالت» و «جهاد»؛
١٥٤- آن كس كه به كار جمعيّتى راضى باشد، همچون كسى است كه در آن كار با آنها دخالت دارد، منتها آن كس كه در كار باطل دخالت دارد دو گناه مىكند: گناه عمل و گناه رضايت.
١٥٥- به عهد و پيمانها وفادار باشيد، مخصوصاً هنگامى كه طرف شما افراد باشخصيّت و وفادار به عهد باشند.
١٥٦- لازم است از كسى اطاعت كنيد كه از نشناختن او معذور نيستيد. (يعنى از خداوند قادر متعال كه شناختش بر همه فرض است).
١٥٧- چهره حقيقت به شما نشان داده شده است، اگر چشم بينا داشته باشيد، وسايل هدايت در اختيار شماست، اگر اهل هدايت باشيد و صداى حق در گوش شماست، اگر گوش شنوا داشته باشيد.
١٥٨- برادرت را (به هنگام خطا كارى) به وسيله نيكى سرزنش كن! و شرّ او را از طريق بخشش كردن دور ساز.
١٥٩- كسى كه خود را در مواضع تهمت قرار دهد، نبايد آن كس را كه به او سوءظن پيدا مىكند سرزنش نمايد.
١٦٠- آنها كه دستشان به حكومت مىرسد (غالباً) استبداد به خرج مىدهند.
١٦١- كسى كه استبداد رأى داشته باشد هلاك مىشود، و هركس با مردان بزرگ مشورت كند در عقل و دانش آنها شركت مىجويد.
١٦٢- كسى كه رازش را بپوشاند، اختيارش هميشه در دست اوست.
١٦٣- فقر مرگ بزرگ است.
١٦٤- آن كسى كه حقّ «حق ناشناسى» را ادا كند، (گويى) او را پرستش كرده (و برده اوست).
١٦٥- اطاعت مخلوق در معصيت خالق روا نيست، (هرگز به خاطر اطاعت مخلوق معصيت خالق مكن).
١٦٦- براى انسان عيب نيست كه حقّش تأخير افتد؛ عيب آن است كه چيزى را كه حقّش نيست بگيرد.
١٦٧- خودپسندى مانع بزرگ ترقّى است.
١٦٨- آخرت نزديك است و توقّف در دنيا كوتاه.
١٦٩- صبح براى آنها كه دو چشم باز دارند روشن است (كنايه از اين كه حق براى آنها كه اهل تحقيق و فكر هستند آشكار مىباشد).
١٧٠- ترك گناه آسانتر از تقاضاى توبه است.