نهج البلاغه با ترجمه فارسى روان - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٣٥ - حكمتهاى اميرمؤمنان على عليه السّلام
٧- «صدقه» و كمك به نيازمندان داروى مؤثّرى است، و اعمال بندگان در اين دنيا، نصب العين آنها در آخرت خواهد بود.
٨- تعجّب كنيد از اين انسان كه با يك قطعه پيه مىبيند؛ با قطعه گوشتى سخن مىگويد، و با استخوانى مىشنود و از شكافى نفس مىكشد! (و اين كارهاى بزرگ و حياتى را با اين وسايل كوچك انجام مىدهد).
٩- هنگامى كه دنيا به كسى رو كند نيكيهاى غير او را به او عاريت مىدهد و هنگامى كه دنيا به كسى پشت كند، نيكيها و افتخاراتش را از او سلب مىنمايد.
١٠- با مردم آنچنان معاشرت كنيد كه اگر بميريد بر مرگ شما اشك ريزند و اگر زنده بمانيد به شما عشق ورزند.
١١- هنگامى كه بر دشمنت پيروز شدى عفو را شكرانه اين پيروزى قرار ده!
١٢- عاجزترين مردم كسى است كه از به دست آوردن دوست عاجز بماند و از او عاجزتر كسى است كه دوستان دست آورده را از دست بدهد!
١٣- هنگامى كه مقدّمات نعمتها به شما مىرسد دنباله آن را به واسطه كمى شكرگزارى از خود دور نسازيد.
١٤- كسى كه نزديكانش او را رها سازند، آنها كه دورند او را مىبرند (و ياريش مىكنند.)
١٥- هر شخص گرفتارى را نمىتوان سرزنش كرد (چه بسا بى تقصير باشد).
١٦- امور، تسليم تقديرها است تا آنجا كه گاه مرگ انسان در تدبير و هوشيارى اوست.
١٧- از امام عليه السلام درباره اين گفتار پيامبر صلى الله عليه و آله سؤال شد كه فرموده است: «موهاى سفيد را تغيير دهيد و خود را شبيه يهود نكنيد».
امام عليه السلام فرمود: اين سخن پيامبر صلى الله عليه و آله زمانى فرمود كه پيروان اسلام كم بودند، امّا امروز كه اسلام توسعه يافته و امنيّت حكمفرماست هر كسى مختار است (كه اين كار را بكند يا نكند).