سپس «قشر پايين جامعه» نيازمندان و از كار افتادگان هستند كه بايد به آنها مساعدت و كمك نمود و براى هر كدام به خاطر خدا سهمى مقرّر داشت، و نيز هر يك از نيازمندان به مقدار اصلاح كارشان بر والى حق دارند، و هرگز والى از اداى آنچه خداوند او را ملزم به آن ساخته خارج نخواهد شد، جز با اهتمام و كوشش و استعانت از خداوند و مهيّا ساختن خود بر ملازمت حق و شكيبايى و استقامت در برابر آن، خواه بر او سبك باشد يا سنگين.

فرمانده سپاهت را كسى قرار ده كه در پيش تو نسبت به خدا و پيامبر و امام تو خيرخواه‌تر از همه و پاكدلتر و عاقلتر باشد ...

از كسانى كه دير خشم مى‌گيرند و عذرپذيرترند؛ نسبت به ضعفا رئوف و مهربان و در مقابل زورمندان قوى و پرقدرت، از كسانى كه مشكلات آنها را از جاى به در نمى‌برد و ضعف و نرمش آنها را از كار باز نمى‌دارد.

سپس روابط خود را با افراد با شخصيّت و اصيل و خاندانهاى صالح و خوش سابقه برقرار ساز! و پس از آن با مردمان شجاع و سخاوتمند و افراد بزرگوار، چرا كه آنها كانون كرم و مراكز نيكى هستند.

آن‌گاه از آنان آن گونه تفقّد كن كه پدر و مادر از فرزندشان تفقّد و دلجويى مى‌كنند، و هرگز نبايد چيزى را كه به وسيله آن آنها را نيرو مى‌بخشى، در نظر تو بزرگ آيد، و نيز نبايد لطف و محبّتى كه با بررسى وضع آنها مى‌نمايى هرچند اندك باشد، خرد و حقير بشمارى، زيرا همين لطف و محبّتهاى كم آنان را وادار به خيرخواهى و حسن ظن نسبت به تو مى‌كند. هرگز از بررسى جزئيّات امور آنها به خاطر انجام كارهاى بزرگ ايشان، چشم مپوش! زيرا همين الطاف و محبّتهاى جزئى جايى براى خود دارد كه از آن بهره بردارى مى‌كنند و كارهاى بزرگ نيز موقعيّتى دارد كه خود را از آن بى نياز نمى‌دانند.

برگزيده‌ترين فرماندهان لشكر تو بايد كسانى باشند كه در كمك به سپاهيان بيش از همه مواسات كنند، و از امكانات خود بيشتر به آنان كمك نمايند، به حدّى كه هم نفرات سربازان و هم كسانى كه تحت تكفّل آنها هستند اداره شوند. بطورى كه همه آنها تنها به يك چيز بينديشند و آن جهاد با دشمن است، محبّت ومهربانى تو نسبت‌به آنان‌قلبهايشان‌را به تو متوجّه‌مى‌سازد، (بدان) برترين چيزى كه موجب روشنايى چشم زمامداران مى‌شود، برقرارى عدالت در همه بلاد و آشكار شدن علاقه رعايا نسبت به آنهاست.