پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٣ - اسيران جنگى

حركات دست و چشم و ابرو كه تكميل كننده بيان است، در همين شيوه و روش انجام گيرد.

اينها همه به خاطر آن است كه هدف از بحث و گفتگو، برترى جوى و تفوّق‌طلبى نيست بلكه هدف اين است كه سخن در اعماق روح طرف نفوذ كند، و در برابر اسلام موضع صحيحى بگيرد؛ آنها بايد بدانند روح اسلام روح مسالمت جويى است، و به مسلمانان توصيه مى‌كند كه با غير مسلمين برخورد مسالمت‌آميز داشته باشند.

البته همه اين امور بايد به گونه‌اى انجام گيرد كه دليل بر ضعف و ناتوانى نباشد، و از آن سوء استفاده نكنند.

تنها يك گروه را از آنها استثناء مى‌كند و مى‌فرمايد: «مگر كسانى كه از آنها مرتكب ظلم و ستم شده‌اند» الَّا الَّذينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ‌.

و اين اشاره به كسانى است كه حاضر به همزيستى مسالمت‌آميز نبودند و از محبّت و مدارا و نرمش، سوء استفاده مى‌كردند، كسانى كه حق عناد و دشمنى داشتند با اينكه نشانه‌هاى پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را در كتب خود ديده بودند در كتمان آن مى‌كوشيدند و خلاصه سرجنگ دارند نه سر صلح و دوستى و همزيستى آميخته با احترام و محبّت و به يقين چنين اشخاصى بايد استثناء شوند.

در ادامه آيه چند جمله جالب ديگر در اين زمينه آمده است، مى‌فرمايد: «به آنها بگوييد:" ما به تمام آنچه از سوى خدا بر ما نازل شده، يا بر شما نازل گرديده است ايمان داريم، خداى ما و شما يكى است، و ما تنها در برابر او تسليم هستيم"»: وَ قُولُوا آمَنّا بِالَّذى انْزِلَ الَيْنا وَ انْزِلَ الَيْكُمْ وَ الهُنا وَ الهُكُمْ واحِدٌ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ‌.

در واقع اين يك نمونه روشنى از «مجادله بالّتى هى احسن» است، يعنى قرآن تنها به ذكر كلّيات در اين زمينه قناعت نكرده، بلكه آن را در ضمن مصداق هاى روشنى پياده نموده است. در ضمن اين جمله نشان مى‌دهد كه براى تحكيم پايه‌هاى همزيستى مسالمت‌آميز بايد روى جنبه‌هاى مشترك تكيه شود، ايمان به خداى يگانه و ايمان به همه‌