جمله اخير به خوبى نشان مى‌دهد كه اگر حكومت مقتدر و نيرمندى نباشد، و جلوى طاغيان و سركشان را نگيرد، زمين پر از فساد مى‌شود؛ به اين ترتيب حكومت عادلانه يكى از عطاياى بزرگ الهى است كه جلو مفاسد دينى و اجتماعى را مى‌گيرد.

٣- شبيه همين معنى در آيه ٤٠ سوره حجّ نيز آمده است كه بعد از اجازه جهاد در برار دشمن، به مسلمين مى‌فرمايد: الَّذينَ اخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ الّا انْ يَقُولُوا رَبُّنا اللَّهُ وَلَوْلا دَفْعُ اللَّهِ النّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْكَرُ فيها اسْمُ اللَّهِ كَثيرٌ: همانها كه ناحق ازخانه وشهر خود بيرون رانده شدند، جز اين كه مى‌گفتند: «پروردگار ما خداى يكتااست» و اگر خداوند بعضى از مردم را به وسيله بعضى ديگر دفع نكند، ديرها و صومعه‌ها، و معابد يهود و نصارى، و مساجدى كه نام خدا در آن بسيار برده، مى‌شود ويران مى‌گرد

در اينجا نيز سخن از نقش حكومت در بعد جهاد است، ولى مسلّم است كه جهاد بدون يك تشكيلات منظّم سياسى و اجتماعى و اقتصادى امكان‌پذير نيست، چرا كه مجاهدان معمولًااز دو بخش تشكيل مى‌شوند: نيروهاى نظامى، و نيروهاى اجتماعى كه در پشت جبهه‌ها پشتيبانى مى‌كنند و در واقع تمام جامعه را زير بال و پر مى‌گيرند.

٤- در آيه بعد از آن (آيه ٤١ حجّ) درباره مؤمنان راستين مى‌خوانيم: الَّذينَ انْ مَكَّناهُمْ فى الارْضِ اقامُوا الصَّلاة وَ آتُوا الزَّكاةَ وَ امرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوا عَنِ الْمُنْكَرِ: «همان كسانى كه هر گاه در زمين به آنها قدرت بخشيديم نماز را برپا مى‌دارند و زكات را مى‌دهند و امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنند».

اين آيه نيز تلويحاً مى‌رساند كه برپا داشتن نماز و اداى زكات و امر به معروف و نهى از منكر- در مقياس گسترده و عام- از طريق تشكيل حكومت ميسّر است؛ و لذا مؤمنان راستين را به اين صفت توصيف مى‌كند كه آنها به هنگام قدرت يافتن و به حكومت رسيدن، اين فرائض بزرگ الهى را بر پا مى‌دارند و اجرا مى‌كنند؛ و از اينجا نقش حكومت در اصلاح جامعه از ديدگاه اسلام روشن مى‌شود.

٥- در سوره يوسف از آيه ٤٣- ٥٦ به ماجرايى اشاره مى‌كند؛ كه ضرورت حكومت در لابلاى آن به خوبى تبيين شده، و آن اينكه سلطان مصر خوابى مى‌بيند و از يوسف كه در