پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٨ - نظام قانون گذارى در اسلام

٥- هيچ گونه منافعى در اجتماع بشريت نداشته باشد؛ مبادا محور افكار او هنگام تنظيم قوانين- آگاهانه يا نا آگاهانه- متوجّه جهتى كه حافظ منافع شخص اواست گردد، و مصالح جامعه را فداى منافع خودش كند.

آيا چنين صفاتى جز در خداوند وجود دارد؟ آيا كسى را پيدا مى‌كنيد كه بگويد: «من انسان را با تمام ويژگيهايش شناخته‌ام؟» در حالى كه بزرگترين دانشمندان در پاسخ اين سؤال، اظهار عجز و ناتوانى مى‌كنند، بلكه انسان را رسماً موجودى ناشناخته معرّفى كرده و حتّى اين عنوان را براى كتاب هاى خود انتخاب كرده‌اند.

آيا كسى پيدا مى‌شود كه از گذشته و آينده و روابط دقيق آن با زمان حال با خبر باشد؟

آيا كسى پيدا مى‌شود كه اسرار و آثار همه موجودات را بداند و بالاخره از هر گونه لغزش و گناه و خطا در امان باشد؟

مسلّماً هيچ كس جز خدا و فرستادگان او داراى چنين صفاتى نيستند.

از اين اشاره كوتاه، به خوبى نتيجه مى‌گيريم كه قانون گذار واقعى خدااست كه انسان را آفريده و از تمام اسرار وجود او با خبر است، و اسرار همه موجودات را مى‌داند و از حوادث آينده و گذشته و روابط آنها با حوادث امروز به خوبى آگاه است.

هيچ گونه خطا و اشتباه در ذات پاك او راه ندارد و از كسى نمى‌ترسد، كمبودى ندارد كه بخواهد آن را از طريق قوانين موضوعه بر طرف سازد، بلكه در تشريعات خود تنها نفع انسان ها را ملحوظ مى‌دارد.

افزون بر همه اينها سراسر جهان قلمرو حكومت و حاكميت اواست و معنى ندارد در چنين قلمروى كسى جز او امر و نهى كند، بلكه پذيرفتن امر و نهى ديگران و به رسميت شناختن قانونى، غير قانون او شرك و نوعى گمراهى است.

با اين اشاره به قرآن باز مى‌گرديم و آيات را كه قانون گذارى را ويژه خداوند مى‌شمرد مورد توجه قرار مى‌دهيم.

١- ما لَهُمْ مِنْ دُوْنِهِ مِنْ وَلِىٍّ وَ لا يُشْرِكُ فى حُكْمِهِ احَداً [١]

[١]. سوره كهف، آيه ٢٦ ..