پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٥ - ٥- حدّ مرتد

اين همه سخت گيرى درباره مرتد براى چيست؟

اسلام در مورد كسانى كه هنوز اسلام را نپذيرفته‌اند سخت گيرى نمى‌كند و آنها را با دعوت مستمر و تبليغات پيگير منطقى به اسلام فرا مى‌خواند، هر گاه نپذيرفتند و حاضر شدند طبق شرايط ذمّه، همزيستى مسالمت‌آميز با مسلمانان داشته باشند نه تنها به آنها امان مى‌دهد بلكه حفظ مال و جان و منافع مشروعشان را بر عهده مى‌گيرد.

ولى در مورد كسانى كه اسلام را پذيرا شوند سپس عدول كنند فوق العاده سخت گير است، چرا كه اين عمل موجب تزلزل جامعه اسلامى مى‌گردد و يك نوع قيام بر ضدّ رژيم و حكومت اسلامى محسوب مى‌شود، و غالباً دليل بر سوء نيّت است.

لذا همان گونه كه اشاره شد چنين كسى اگر پدر يا مادرش هنگام انعقاد نطفه او مسلمان بوده و به تعبير ساده‌تر اگر مسلمان زاده باشد و از اسلام برگردد؛ و آشكارا از اين بازگشت سخن گويد؛ و در دادگاه اسلامى به ثبوت رسد؛ اسلام خونش را مباح مى‌شمرد، اموال او بايد در ميان وارثان مسلمانش تقسيم گردد و همسرش از او جدا مى‌شود و توبه او (در ظاهر) نيز پذيرفته نيست، يعنى اين احكام سه گانه درباره چنين كسى به هر حال اجرا مى‌شود، ولى اگر واقعاً پيشمان گردد توبه او در پيشگاه خدا پذيرفته خواهد شد- البته اگر مجرم زن باشد توبه‌اش مطلقاً پذيرفته و حكم اعدام ندارد-، و اگر پشيمان نشود و توبه نكند، ولى در ظاهر سخنى كه دليل ارتداد باشد نگويد كسى به او كارى ندارد.

و اگرشخصى كه از اسلام برگشته مسلمان زاده نباشد، به او تكليف توبه مى‌كنند، اگر توبه كرد مورد قبول واقع خواهد شد و همه مجازاتها از ميان خواهد رفت، و اگر توبه نكرد مجازات مى‌شود (در تمام اين موارد توبه ظاهرى او كافى است و ما مأمور به باطن او نيستيم).

حكم سياسى مرتد فطرى براى آنها كه از محتواى آن آگاه نيستند؛ ممكن است يك نوع خشونت و تحميل عقيده و سلب آزادى انديشه تلقّى گردد.