پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٤ - ٥- حدّ مرتد

مى‌باشد»!

در جاى ديگر مى‌فرمايد: كَيْفَ يَهْدِى اللَّهُ قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ ايْمانِهِمْ وَ شَهِدُوا انَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجائَهُمُ البَيِّناتُ وَ اللَّهُ لا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّالِمينَ- اولئِكَ جَزائُهُمْ انَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْمَلائِكَةِ وَالنّاسِ اجْمَعينَ‌:

«چگونه خداوند هدايت مى‌كند جمعيّتى را كه بعد از ايمان و گواهى به حقّانيت رسول و آمدن نشانه‌هاى روشن براى آنان كافر شدند؟! و خدا گروه ستمكاران را هدايت نخواهد كرد!- كيفر آنهااين است كه لعن (و طرد) خداوند و فرشتگان و مردم همگى بر آنهااست». [١] همان گونه كه گفته شد در آيات قرآن اشاره‌اى درباره حدّ مرتد نشده است، ولى عذاب دردناك و شديدشان به طور اجمال حكايت از مجازاتهاى سنگين دنيوى نيز مى‌كند.

مشهور در ميان فقها اين است كه مرتد اگر فطرى است يعنى نطفه او در حال مسلمان بودن پدر و مادر يا لااقل يكى از آن دو منعقد شده باشد حدّ او قتل است و توبه‌اش پذيرفته نيست- البته در صورتى كه مرد باشد- و اگر مرتد ملّى باشد يعنى از پدر و مادر غير مسلمان متولّد شده است؛ نخست به او پيشنهاد توبه مى‌شود اگر پذيرفت چيزى بر او نيست، و اگر توبه نكرد حدّ او قتل است.

از جمله كسانى كه ملحق به مرتد هستند، كسانى مى‌باشند كه نعوذ باللَّه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را دشنام و ناسزا گويند و اهانت كنند؛ و همچنين در مورد امامان معصوم عليهم السلام و فاطمه زهرا عليها السلام و در واقع اين كار يكى از اسباب ارتداد است؛ بنابراين نيازى نيست كه آن را به صورت حدّ جداگانه‌اى ذكر كنيم؛ هر چند بعضى از فقهاء در كتب حدود در فقه اسلامى آن را مستقلًا مطرح كرده‌اند؛ و روايات خاصّى نيز درباره مباح بودن خون چنين كسى در منابع اسلامى ديده مى‌شود. [٢]

[١]. سوره آل عمران، آيات ٨٦ و ٨٧ ..

[٢]. وسائل، جلد ١٨، صفحه ٤٥٨، كتاب الحدود، باب ٢٥، حديث ١ تا ٤ و باب ٢٧ صفحه ٤٦١، حديث ١ تا ٦ ..