پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٢ - ١٠- نسبت به مقام و منصب خويش به چشم امانت بنگرد

گويند». [١] در نهج البلاغه نيز مى‌خوانيم كه امام اميرالمؤمنان عليه السلام در نامه‌اى كه به فرماندار آذربايجان نوشت: «وَ انَّ عَمَلَكَ لَيْسَ بِطُعْمَةٍ وَلكِنَّهُ فى عُنُقِكَ امانَة»: «كار تو (فرماندارى) براى تو وسيله نان و آب نيست، بلكه امانتى است در گردنت»! [٢] بديهى است اين روايات مفهوم گسترده آيه را كه توصيه به حفظ همه امانات مى‌كند محدود نمى‌كند؛ بلكه همان گونه كه مى‌دانيم بيان مصداق واضح امانت الهى است.

اين نيز جاى شك نيست كه آن كس كه به اين مناصب به چشم امانت الهى بنگرد طرز رفتارش نسبت به كسانى كه آن را حقّ خود و ملك مطلق خويش مى‌نگرند بسيار متفاوت است. همان گونه درباره اموال و ثروت ها نيز قرآن چنين تعبيرى را دارد و آنها را امانت الهى در دست مردم مى‌شمرد و مالك اصلى را خدا معرّفى مى‌كند كه چند روزى اين امانت را به بندگانش سپرده مى‌فرمايد: وَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ انْفِقُوا مِمّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلِفينَ فيهِ‌: «به خدا و رسولش ايمان بياوريد و از آنچه شما را جانشين و نماينده (خود) در آن قرار داده انفاق كنيد». [٣] مسلماً صرف كردن اموالى كه به عنوان امانت نزد انسان است و صاحبش دستور صرف آن را در موارد خاصّى مى‌دهد، هيچ مشكلى ندارد؛ در حالى كه اگر انسان خودش را مالك اصلى بداند، صرف آن براى او آسان نيست.

[١]. درّ المنثور، جلد ٢، صفحه ١٧٥ ..

[٢]. نهج البلاغه، نامه پنجم ..

[٣]. سوره حديد، آيه ٧ ..