پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥ - آيا حكومت انتصابى است يا انتخابى؟

به هرحال هر گاه از ديدگاه قرآن مجيد به اين مسأله بنگريم؛ روشن است كه حكومت در درجه اوّل مخصوص ذات پاك خداوند است؛ سپس براى هر كس كه خداحكومت را به او عطا كند.

قرآن مجيد در چندين آيه مى‌گويد: انِ الْحُكْم الّا لِلّهِ‌: «حكم و فرمان، تنها از آن خدااست». [١] همين مضمون در آيات ديگر قرآن نيز ديده مى‌شود.

«حكم» در اينجا معنى وسيعى دارد كه هم‌ «حكومت» را شامل مى‌شود، و هم «داورى و قضاوت» را.

در واقع توحيد خالقيّت، ملازم توحيد حاكميّت است. يعنى: هنگامى كه بپذيريم سراسر عالم آفرينش مخلوق خدااست بايد قبول كنيم كه ملك تامّ اواست؛ و طبيعى است كه حاكميّت مطلق بر چنين جهانى قبل ازهر كس و هر چيز از آن او خواهد بود. بنابراين حاكميت ها بايد به او منتهى شود، و به فرمان او صورت گيرد؛ و هر كس بدون اذن و فرمان او بر مسند حكومت بنشيند، متجاوز و غاصب است!

اين ديدگاه كه از توحيد افعالى پروردگار كه يكى از شاخه‌هاى آن توحيد مالكيت و حاكميّت است، سرچشمه مى‌گيردو براى خدا پرستان موحّد كاملًا شناخته شده است؛ همان گونه كه ديدگاه‌هاى مكتب هاى الحادى بر كسى پنهان نيست. (دقّت كنيد)

به همين دليل ما پيامبران الهى را حاكمان اصلى از سوى او مى‌دانيم؛ و نيز به همين دليل پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در اوّلين فرصت ممكن يعنى: هنگامى كه به مدينه هجرت فرمود و زمينه را براى‌ «تشيكل حكومت» آماده ديد بلافاصله حكومت را تشكيل داد.

بعد از او نيز كسانى حقّ حكومت دارند كه بى واسطه يا باواسطه از سوى او براى اين مقام تعيين شده باشند.

روايات متعدّدى كه اميران و امامان و جانشينان پيامبر صلى الله عليه و آله را با صراحت در «دوازده نفر» خلاصه مى‌كند، و منابع و مدارك آن، از معروف ترين كتب شيعه و اهل سنّت- در جلد گذشته پيام قرآن آمده- است، اين حق را به امامان دوازده‌گانه اهل بيت عليهم السلام مى‌دهد (چرا

[١]. انعام، ٥٧ ويوسف ٤٠ و ٦٧ ..