فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١١٤ - باروريهاى مصنوعى و حكم فقهى آن آيت اللّه محمد يزدى

طبيعت را از اطلاق واژه «ام» پس از حمل و پيش از ولادت در اين آيه استفاده كرد كه مى‌فرمايد :

{و وصينا الانسان بوالديه حملته امه وهنا على وهن } . (٢٣)

آدمى را درباره پدر و مادرش سفارش كرديم. مادرش به او آبستن شد و ناتوانى بر ناتوانى افزود.

{و وصينا الانسان بوالديه احسانا حملته امه كرها و وضعته‌كرها } . (٢٤)

آدمى را به نيكى به پدر و مادر، سفارش كرديم. مادرش، بار او را به دشوارى برداشت و به دشوارى نهاد.

رواياتى چند كه در بابهاى گوناگون فقه آمده است، اين‌برداشت را تاييد و بلكه بر آن دلالت مى‌كنند.

براى نمونه به چند روايت اشاره مى‌كنيم: ١. «عبداللّه‌ بن جعفر فى قرب الاسناد عن السدي بن محمدعن ابى‌البختري عن جعفر بن محمد عن ابيه عن على(ع) قال:جاء رجل الى رسول اللّه‌(ص) فقال: كنت اعزل عن جارية لى فجاءت بولد.

فقال(ص): ان الوكاء قد ينفلت، فالحق به الولد.» (٢٥)

مردى نزد رسول خدا(ص) آمده و گفت: از كنيز خود عزل مى‌كردم، اما فرزندى آورد. فرمود: گاه بند مشك در مى‌رود. فرزند را به او ملحق كن.

٢. «نفس السند: ان رجلا اتى على بن ابى‌طالب(ع) فقال: ان امرءتى هذه حامل