١٧. معروف است كه معناى مكروه بودن در عبادات، كم‌بودن ثواب و پاداش است، مرحوم محقق اردبيلى در اين مطلب اشكال كرده و مى‌نويسد:«ممكن است انجام ندادن آن بهتر باشد... ناروا نيست كه‌شارع بگويد: اگر آن عبادت را در زمان يا مكان معينى انجام دهى، نه پاداش خواهى داشت و نه كيفر و انجام ندادن آن نزد من پسنديده‌تر است.ج٥/١٩٤

١٨. اين كه بتوان ظاهر قرآن كريم را با خبر واحدى كه‌معارض ندارد، تخصيص زد، مورد اشكال است و خبرى كه معارض داشته باشد، اشكال دشوارترى دارد.

١٩. در بحث زكات فطره، آشكارا مى‌نويسد كه عموم قرآن‌كريم را مى‌توان با روايات تخصيص زد.ج٤/٢٣٩

٢٠. درباره مشتق چنين مى‌انديشد كه تنها براى دارنده بالفعل آن حقيقت است، نه كسى كه در گذشته داراى آن ويژگى بوده و يا در آينده خواهد بود. مى‌نويسد: ثبت مع ثبوته، لا قبله و لا بعده.ج٤/٢٤٣

٢١. راوى حديث، اگر شيعه نباشد، ولى راستگو باشد، آن‌حديث را معتبر مى‌شمارد. براى نمونه:

در سند حديث حسن بن فضال يافت مى‌شود كه اشكالى در آن نيست، گرچه گفته مى‌شود كه او از فرقه فطحيه است،ولى از آن جا كه بى‌ترديد راستگو و مورد اعتماد است، سنداين حديث خوب است.ج٤/٣٦

٢٢. اجماع، با مخالفت يك تن به هم مى‌ريزد. درجايى نوشته است:

اجماعى نيست؛ زيرا از ابن ادريس نقل شده كه به يكباره آن را نپذيرفته است.ج١٢/٣٤١

٢٣. در بحث پاك كننده بودن خورشيد، مفهوم را سبب تخصيص يا تعميم منطوق مى‌داند.ج١/٣٥٢؛٣٥٣