١. سبك استنباط: محقق اردبيلى، در هر بحثى، ابتدا آيات‌مربوط را مطرح مى‌كند، سپس روايات را جدا جدا مورد بررسى قرار مى‌دهد. از فتاواى فقهاء شيعه، رضوان اللّه‌ تعالى‌عليهم، بهره مى‌گيرد و گاه به فتاواى فقهاء عامه نيز، اشاره‌مى‌كند

مرحوم آيت اللّه‌ بروجردى نيز، چنين روشى داشت.

٢.بررسى سند روايات و تحقيق در رجالى كه در سند حديث‌واقع شده‌اند: كم‌تر موردى مى‌توان‌يافت كه روايتى مطرح شود و تحقيقى در رجال سند آن انجام نگيرد.

٣. احاطه كامل و معرفت به سند روايات: به نظر مى‌رسد اگر ديدگاههاى محقق اردبيلى در باره سند روايات و رجال حديث، كه در اين كتاب شريف فراوان آمده است، جمع‌آورى شود، خود كتاب رجالى ارزنده‌اى خواهد داشت.

٤. عمل به روايات موثق: اگر روايتى از نظر سند موثق نباشد، مورد اعتنا قرار نمى‌گيرد.

٥. حجت نبودن شهرت: در نزد محقق شهرت حجت نيست از اين روى،اگر روايتى موثق وجود داشته‌باشد به آن روايت عمل مى‌كند، هرچند خلاف مشهور باشد.

٦. توجه به رواياتى كه به حسب ظاهر ارتباطى با موضوع ندارند ولى پس از آن كه محقق در آن به دقت و بررسى مى‌نشيند، ارتباط آنها مشخص مى‌شود.

٧. بهره‌گيرى كامل از رواياتى كه مطرح مى‌كند. به اين معنى كه گاه روايتى بيش از حكمى كه بر آن استناد شده است، احكام ديگرى نيز مى‌توان از آن استفاده و استنباط‌نمود، به آن احكام نيز اشاره مى‌كند و از اين راه، افزون بر