فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٤٧ - گفت وگو با محققان مجمع الفائدة و البرهان حجت الاسلام و المسلمين حاج شيخ على پناه

ايشان آن را مطرح كند، مگر اين كه تحقيقات رجالى ارزنده‌اى را ارائه‌دهد، تحقيقاتى كه كم‌تر جايى مى‌توان سراغ گرفت.

نكته مهم ديگر اين كه: ايشان، مبنايى دارد در فقه كه به نظر من، مبناى منحصر به فرد است. و آن «اصابه به واقع» است. به اين معنى كه در شرعيات، رسيدن به واقع معياراست، هر چند اين را مكلف پس از انجام عمل، به دست آورد. در موارد بسيارى در مجمع الفائده، اين را مبناى فتاواى خود قرار داده است. البته اين مبنا، نياز به توضيح دارد، من اين جا چند مورد از احاديث را، براى روشن شدن مقصودعرض مى‌كنم. ما، موارد زيادى داريم كه شخص كارى را انجام مى‌داده و سپس، معصوم آن را تاييد كرده است به‌عنوان مثال: جبرئيل، به پيامبر مى‌گويد: ابوذر غفارى دعايى دارد كه در آسمانها مشهورتر است در زمين.

پيامبر(ص) به ابوذر فرمود: تو، چه دعايى مى‌خوانى كه جبرائيل، در باره‌اش چنين فرموده است. عرض كرد يا رسول اللّه‌(ص)! دعاى من‌اين است: «اللهم انى اسئلد الامن و الايمان بد و التصديق بنبيد و...»

مورد ديگر: شخصى آمد خدمت امام صادق(ع) عرض كرد:يابن رسول اللّه‌ به مطاف وارد شدم، دعايى يادم نيامد، ذكر صلوات فرستادم

امام فرمود: اين بهترين دعاست

ببينيد پيش از عمل نيامده از امام مشروع بودن كارش را بپرسد. كارى را كه خودش احتمال مى‌داده درست باشد،انجام داده است، بعد امام(ع) آن را امضا كرده است.

مورد سوم: شخصى به امام صادق(ع) عرض مى‌كند: چون‌مى‌ترسم سحر بيدارنشوم، پيش ازخواب، نماز شب را مى‌خوانم.