پس از مناقشه در اين روايت، مى‌نويسد: «هذه قضية فى‌واقعة» با همين دقتها در مساله غنا به بحث مى‌پردازد. با اين كه غنا را حرام مى‌داند، ولى غنا در مراسم عزادارى و مصائب ائمه(ع) را جايز مى‌داند و بر خلاف ديگر فقهاء نظر مى‌دهد

و نيز شراب را پاك مى‌داند. كه شاگردش ميرعلا، رساله‌اى بررد نظر استاد خود نوشته است. و يا ايشان با استناد به آيه‌شريفه «او دما مسفوحا» تنها خون جهنده را نجس مى‌داند و خون غير جهنده را پاك مى‌داند، مانند خونى كه از بُن دندان‌پيدا مى‌شود و... اين فتوا، بر خلاف ديگر فقهاست

به ياد دارم: يك وقتى به مرحوم آيت اللّه‌ حاج سيد احمد خونسارى، اين فتواى محقق اردبيلى را گفتم، تعجب كرد

اينها نشان دهنده دقت نظرهايى است كه ايشان در برداشت‌از آيات و روايات داشته است

فقه اهل‌بيت: لطفا از ويژگيها و سبك اجتهادى مرحوم اردبيلى در مجمع الفائده، بفرماييد.

ايشان، روشنى در جمع بين روايت دارد كه به نظر من، منحصر به خود اوست؛ مثلا اگر ما در موضوعى دو دسته روايت مخالف داشته باشيم، در يك سوى چهار روايت و در سوى ديگر سه روايت، سه روايت را در برابر سه روايت قرارمى‌دهد تعارض و تساقط، آن گاه، آن يك روايت باقى مانده را مبناى عمل قرار مى‌دهد. در نتيجه، آن طرف كه شمار روايت بيشتر باشد، مقدم خواهد بود.

ويژگى ديگر، در عنايت ايشان است به رجال حديث. مساله‌اى نيست كه