شرعى مى‌خورد، چون روايت داريم به اين مضمون كه‌اگر شراب نخورده بود، قى نمى‌كرد مرحوم اردبيلى، فتوا رانپذيرفته و در روايت‌خدشه مى‌كند به اين كه: نخست اين كه: شايد به زور، شراب به او نوشانده باشند،پس حد ندارد

دوم اين كه: شايد مريض بوده و طبيب نوشيدن شراب تجويز كرده باشد

سه اين كه: شايد به اشتباه به جاى آب، نوشيده باشد.

٢. اين قضيه مشهور است و در منبرها هم زياد گفته مى‌شود:شخصى از خرابه‌اى بيرون آمد، دستها بالا زده، كاردى خونين هم در دست او بود و داخل خرابه هم، شخصى كشته‌شده و در خون خود مى‌غلطيد

شخص را خدمت‌حضرت امير(ع) آوردند

حضرت پرسيد: تو او را كشته‌اى؟ عرض كرد: آرى

دستور قصاص صادر شد، در اين حال شخصى آمد و گفت من او را كشته‌ام

حضرت امير(ع) داورى اين حكم را به امام حسن(ع) واگذارد

آن حضرت فرمود: شخص دوم با اقرار خود، اولى را از مرگ حتمى نجات داد و مصداق آيه شريفه {من احياها فكانما احيا الناس جميعا } است. شايسته است او را هم آزاد كنيم و ديه‌كشته شده را از بيت المال بپردازيم.

مرحوم اردبيلى به نقد اين روايت مى‌پردازد: نخست اين كه: انكار بعد از اقرار، درست نيست. چگونه نفراول كه ابتدا اقرار كرده بعد انكار مى‌كند، سخن او پذيرفته مى‌شود.

دوم اين كه: بيت المال، چه گناهى كرده است كه‌بايد ديه او را از بيت المال داد، كسى كه كشنده وى شخص است.