٤ . در علم رجال، مجموعه‌هاى رجالى جديدى چون رجال علامه حلى و رجال ابن داوود، تدوين شد كه طبقات رجال و شرح حال آنان به صورت دقيق‌ترى در آنها گرد آورى شده است. همچنين دراين دوره، بررسى هاى رجالى براى جدا كردن نام هاى مشترك در سند روايات و رفع اشتباه ميان آنها، انجام گرفت.

٥ . استقلال فقه شيعه از فقه عامه، موجب شد ترتيب ابواب ومسايل اين علم بر اساس تقسيم بندى و حصر عقلى جديدى تنظيم شود. مبتكر اين تقسيم، محقق حلّى است، وى احكام فقهى را به چهار قسم تقسيم كرد:

١ . عبادات.

٢ . عقود.

٣ . ايقاعات.

٤ . احكام.

پايه اين تقسيم بندى چهارگانه آن است كه حكم شرعى يا متقوم به قصد قربت است يا نيست. قسم اوّل عبادات است، و قسم دوم يا از دو طرف نياز به لفظ و انشا دارد يا فقط از يك طرف و يا از هيچ كدام. گونه اوّل، عقود و گونه دوم ايقاعات وگونه سوم احكام است.

بدين ترتيب، تقسيم ياد شده در تمام ابواب فقه بر پايه حصر عقلى استوار است. اين تقسيم بندى چهار گانه بديع، همچنان تا امروز در بيشتر كتب فقهى ما رايج است.

٦ . اين نگاه مستقل به فقه اماميه، در پيراستن بحث هاى زايد و استدلالات بيگانه و ناسازگار با روش فقه اهل بيت(ع) ثمربخش افتاد و استوار سازى صناعت استدلال و استناد به ادله شرعى بر گرفته از كتاب و سنت را در قالبى علمى و به روشى فنى، در پى داشت.

استدلال در قالب جديد همراه با ذكر اقوال فقهاى ما و اختلاف آراء آنان و داورى ميان