٢ ـ تبليغ سنت: سنت عبارت است از احاديثى كه پيامبر(ص) براى تعليم احكام واجب و حرام و مكروه و مستحب به امت و براى تبيين احكام عبادات و عقود و ايقاعات و جهاد و حدود و قصاص و ديات و ديگر امورى كه شخصاً اقامه مى‌كردند يا ديگران را به اقامه آن فرمان مى‌دادند، بيان كرده‌اند.

مجموع احاديث از پيامبر(ص)، بسيار زياد است. كميّت اين احاديث نزد اهل بيت(ع) چندان است كه مى‌تواند همه نيازهاى فقه راپوشش دهد و همه نيازهاى زندگى انسان را به نحو خصوص و تصريح يا از طريق قواعد كلّى، شامل شود. همان گونه كه پيش تر گفتيم اين احاديث نزد همه صحابه و كسانى كه در آن عصر زندگى مى‌كردند، وجود نداشت، بلكه فقط نزد امام على(ع) و عترت پاك پيامبر بود.

امام على(ع) در زمان پيامبر(ص)، قرآن كريم و سنت شريف را به طور كامل تدوين كرده بود، روايات بسيار و نيز كتب تاريخ به اين حقيقت اشاره دارند. در اين جا روايتى را كه كلينى در كتاب كافى با سند معتبر از خود امام على(ع) نقل كرده است مى‌آوريم. امام در ضمن حديثى طولانى مى‌فرمايد:

مدتى هر روز و هرشب در اوقات معيّنى بر رسول خدا وارد مى‌شدم. او با من خلوت مى‌كرد و من همواره ملازم او بودم. اصحاب پيامبر مى‌دانستند كه او با هيچ كس غير از من چنين رفتارى نمى‌كند. گاهى در خانه خود بودم كه پيامبر نزد من مى‌آمد و بيشتر اين ديدارها در خانه من صورت مى‌گرفت. هر گاه من نزد او در بعضى خانه هايش مى‌رفتم، خانه را خالى مى‌كرد و زنانش را بيرون مى‌فرستاد و كسى غير از من نزد او نمى‌ماند، و هر گاه او براى خلوت به منزل من مى‌آمد، فاطمه و پسرانم را بيرون نمى‌كرد. وقتى من از او چيزى مى‌پرسيدم پاسخم مى‌داد و وقتى سؤالاتم تمام مى‌شد و سكوت