شيئاً يحتاج اليه العباد حتى لايستطيع عبد أن يقول: لو كان هذا اُنزل فى القرآن، الاّ و قد أنزله اللّه‌ فيه». (٢٦) در حديثى ديگر آمده است: «ما من شيى‌ء الاّ و فيه كتاب او سنة.» (٢٧)

از امام موسى بن جعفر(ع) سؤال شد:

أكُلُّ شيى‌ء فى كتاب اللّه‌ و سنة نبيه أو تقولون فيه؟ فقال: بل كل شيى‌ء فى كتاب اللّه‌ و سنة نبيه(ص). (٢٨)

امام صادق(ع) در توصيف كتاب جامعى كه به املاى پيامبر(ص) و خط على(ع) است، فرمود:

فيها كلّ حلال و حرام و كل شيى‌ء يحتاج اليه الناس حتى الارش فى الخدش. (٢٩)

در كلام بلندى از امام على(ع) در ردّ اهل اجتهاد و كسانى كه مى‌گويند:«رأى هر مجتهدى صواب است» و در مذمت اختلاف فتواى علما، آمده است:

ترد على احدهم القضية فى حكم من الأحكام فيحكم فيها برأيه، ثم ترد تلك القضيه بعينها على غيره فيحكم فيها بخلاف قوله، ثم يجتمع القضاة بذلك عند الامام الذى استقضاهم، فيصوّب آراء هم جميعاً.

وإلههم واحد و نبيهم واحد و كتابهم واحد، أفأمرهم اللّه‌ تعالى بالاخْتلاف فأطاعوه أم نهاهم عنه فعصوه؟ أم أنزل اللّه‌ سبحانه ديناً ناقصا

(٢٦) «خداوند تبارك و تعالى بيان روشن هر چيزى را در قرآن فرستاد و سوگند به خدا كه او هيچ چيزى را كه بندگان به آن نياز داشته باشند فروگزار نكرد تا آنجا كه هيچ بنده‌اى نمى‌تواند بگويد: «اگر اين در قرآن آمده بود»، مگر آنكه خدا آن را در قرآن آورده است». الفصول المهمة فى اصول الائمة، ج ١، ص٤٨٢، حديث ٦٧٦.
(٢٧) «هيچ چيز نيست مگر آنكه در باره آن سخنى در كتاب يا سنت آمده باشد.» كافى،ج١،ص٥٩.
(٢٨) «آيا [ واقعاً ] همه چيز در كتاب خدا و سنت پيامبر هست، يا شما چنين مى‌گوييد؟ امام فرمود: همه چيز در كتاب خدا و سنت پيامبر هست.» كافى،ج١ ، ص٦٢.
(٢٩) «هر حلال و حرامى و هر آنچه مردم بدان نياز دارند، در آن كتاب هست، حتى ارش خدشه‌اى .