فاستعان بهم على اتمامه؟ أم كانوا شركاء له، فلهم أن يقولوا و عليه أن يرضى؟ أم انزل اللّه‌ سبحانه ديناً تامّاً فقصر الرسول(ص) عن تبليغه و أدائه؟ و اللّه‌ سبحانه يقول: {ما فَرَّطْنا فِى الْكتابِ مِنْ شَيْى‌ءٍ} و فيه تبيان كل شيى‌ء و ذكر أن الكتاب يصدّق بعضه بعضاً و أنّه لااختلاف فيه، فقال سبحانه: {وَ لَوكانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلافاً كَثِيرَاً} .(٣٠) و انّ القرآن ظاهره أنيق و باطنه عميق لاتفنى عجائبه و لاتنقضى غرائبه و لاتكشف الظلمات إلاّ به. (٣١)

حكم قضيه‌اى نزد يكى از ايشان [ مفتيان يا قاضيان] برده مى‌شود، او به رأى خود در آن قضيه حكم مى‌كند، سپس عين همان قضيه نزد ديگرى برده مى‌شود و او بر خلاف حكم اوّلى حكم مى‌دهد. پس از آن، قاضيان همه اين احكام مخالف را نزد حاكمى كه آنان را به قضاوت گماشت مى‌برند و او همه آن احكام را تصويب مى‌كند، در حالى كه خداى آنان يكى و پيامبر آنان يكى و كتابشان يكى است. آيا خداوند آنان را فرمان به اختلاف داد و آنان نيز او را اطاعت كردند؟ يا خداوند آنان را از اختلاف نهى كرد و آنان عصيان ورزيدند؟ يا خداوند دين ناقصى را نازل كرد و از آنان براى اتمام آن يارى خواست؟ يا آنان شركاى خداوند هستند و حق دارند بگويند و خداوند هم بايد راضى باشد!؟ يا خداوند دين كاملى را فرو فرستاد و پيامبر در رساندن آن كوتاهى ورزيد؟! درحالى كه خداوند سبحان فرموده: {ما فرّطنا فى الكتاب من شيى‌ء} نيز فرموده كه دراين كتاب همه چيز به روشنى بيان شده است و ياد آورى كرده كه اجزاى اين كتاب يكديگر را تصديق مى‌كنند و هيچ اختلافى در آن نيست. فرمود: اگر اين كتاب از ناحيه غير خدا بود، اختلاف بسيارى در آن مى‌يافتند.

(٣٠) نساء: ٨٢.
(٣١) نهج البلاغه، تحقيق صبحى صالح، ص ٦٠ ـ ٦١، خطبه ١٨.