ـ دسته چهارم كسانى هستند كه بر خدا و پيامبر دروغ نمى‌بندند و از خوف خدا و به جهت تعظيم پيامبر(ص) كذب را منفور مى‌دارند، نيز در حفظ سخن خطا نمى‌كنند و آن را چنان كه هست حفظ مى‌كنند و همان گونه كه شنيدند بدون كم و زياد نقل مى‌كنند.

اينان، ناسخ را حفظ كرده و به آن عمل مى‌كنند و منسوخ را نيز حفظ كرده و از آن اجتناب مى‌ورزند و عام و خاص و محكم و متشابه را مى‌شناسند و هريك را در جاى خود قرار مى‌دهند.

گاهى سخنى از پيامبر هست كه دو وجه دارد، سخنى خاص است و سخنى عام. كسى اين سخن را از پيامبر شنيده كه مقصود خداى سبحان و پيامبر(ص) را از اين سخن نمى‌داند. او اين سخن را مى‌شنود و بى آن كه معنايش را بداند و مقصود آن را بشناسد و از وجه صدور آن آگاه باشد، آن را بر معنايى حمل مى‌كند. همه اصحاب پيامبر آنگونه نبودند كه چيزى را از پيامبر بپرسند و فهم معناى آن را از او بخواهند، حتى دوست داشتند عربى بيابانى

و دور افتاده بيايد و از پيامبر چيزى بپرسد و آنان بشنوند. اما هيچ چيزى بر ذهن من نمى‌گذشت مگر آن كه از پيامبر مى‌پرسيدم و حفظ مى‌كردم. اين است علت اختلاف مردم و پريشانى‌شان در روايات. (٤٠)

امير المؤمنين(ع) در خطبه‌اى ديگر در تشخيص مرجع اصيل از علما كه علماى اهل بيت هستند ضمن سخن گسترده‌اى مى‌فرمايد:

عباد اللّه‌ أبصر و اعيب معادن الجورو و عليكم بطاعته من لاتعذرون بجهالته، فإنّ العلم الذى نزل به آدم و جميع ما فُضّل به النبيّون في محمد(ص) خاتم النبيين و فى عترته الطاهرين، فأين يتاه بكم؟ بل أين تذهبون؟

بندگان خدا، بر عيب معادن جور چشم‌بگشاييد. بر شماست از كسى

(٤٠) كافى،ج١،ص ٦٣. نهج البلاغه ـ تحقيق صبحى صالح، ص ٣٢٥ ـ ٣٢٨،خطبه ٢١٠.