همو مى‌گويد: «مردى، مسأله‌اى را از عبداللّه‌ بن عمر پرسيد، ندانست چه پاسخش دهد، به او گفت: برو از اين پسر ـ اشاره كرد به محمد بن على الباقر ـ بپرس و آنچه را به تو پاسخ داد به من بياموز. مرد رفت و از آن حضرت پرسيد و پاسخ گرفت، سپس نزد ابن عمر بازگشت و او را از پاسخ آگاه كرد. ابن عمر گفت: ايشان اهل بيتى هستند كه از غيب تفهيم شده‌اند». (٤٤)

بسيارى از غير شيعيان امثال محمد بن مسلم بن عبيداللّه‌ بن شهاب زهرى، ايوب سجستانى، يحيى بن سعيد انصارى مدنى، ابو حنيفه نعمان بن ثابت كوفى، سفيان بن سعيد بن مسروق ثورى، سفيان بن عيينه كوفى محدث حرم مكه، مالك بن انس اصبحى، عبدالملك بن عبدالعزيز بن جريح قرشى، شعبة بن حجاج بصرى و ديگران، از دو امام باقر و امام صادق(ع) حديث نقل كرده‌اند.

اينان و ديگر بزرگانى از علماى ائمه مذاهب، تأثير پذيرى خود را از امام صادق(ع) به گونه‌اى ثبت كرده‌اند كه حاكى از نهايت تقدير و بزرگداشت آنان نسبت به بيت پاك علوى است و ايشان را برترين نمونه‌هاى دانش و زهد و طاعت مى‌دانستند. ابو حنيفه مى‌گويد:«كسى را فقيه‌تر از جعفر بن محمد نديدم.» (٤٥) مالك بن انس مى‌گويد: «در تمام مدتى كه با او(امام صادق) آمد و شد داشتم، او را نديدم مگر در اين سه حالت: يا در نماز بود، يا روزه داشت، يا قرآن مى‌خواند.» (٤٦) نيز مالك مى‌گويد: «چشمم هرگز كسى برتر از جعفر بن محمد را از لحاظ فضل و علم و تقوا نديده است.» (٤٧)

مكتب اهل بيت، مدرسه جامعى بود كه تدريس را آن منحصر به اصول عقايد و فقه و

(٤٣) القاب الرسول و عترته، ص٥٦؛ تاج المواليد ،ص٢٩؛ المستجاد من الارشاد ،ص١٧٣.
(٤٤) بحار الانوار،ج ٤٦، ص٢٨٩، به نقل از مناقب آل ابى طالب ،ج٣،ص ٣٢٩.
(٤٥) تذكرة الحفاظ، ذهبى،ج١،ص ١٦٦.
(٤٦) تهذيب التهذيب ،ج٢،ص٨٩.
(٤٧) العدد العقوبة، ص١٥٥، شماره ٨٦.