دراين باره مى‌گوييم: نويسنده ارزشمند، در ادامه بيان معناى اصطلاحى و نتيجه‌گيرى از سخنان بعضى فقها عبارت فوق را آورده است، ايشان در صفحه ١٦٧ مقاله خود به نقل از عوائد الايام نراقى آورده است:

حدّ يعنى حدّ استوا و وسط، يعنى فاصله ميان تقتير به معنى تضييق و اسراف و اين حدّ فاصله، «قصد» و «اقتصاد» ناميده مى‌شود؛ زيرا اقتصاد عبارت است از: اعتدال و ميانه روى.

اينك توجه كنيد، درصورتى كه حدّ چنين معنايى داشته باشد، قطعاً هم از نظر شرع و هم از نظر عقلا تجاوز و خروج از آن قبيح است، حال جاى اين سؤال است كه تجاوز از حدّى كه به قول نويسنده «از حدّ اسراف نيست» كدام است؟ آيا تجاوز از حدّ طبق توضيحى كه آوردند، كه خروج از حدّ درست افراد است، اسراف نيست؟ درحالى كه موردى نمى‌توان يافت كه خروج از حد باشد و اسراف نباشد. نكته ديگرى كه به نظر مى‌رسد بايد مورد توجه باشد، آن است كه هرجا اعتدال باشد و مال به صورت شايسته مصرف شود و عقلا و شارع نيز آن را تأييد كنند، تجاوز از حدّ و اسراف نيست و هر جا فوق خطّ اعتدال باشد، اسراف است.

اگر زياد مصرف كردن عطر و امثال آن از طرف شارع تأييد شده در حقيقت به آن جهت است كه زياده روى در آن، شايسته و به جا و در محدوده اعتدال قرار گرفته؛ زيرا اعتدال از عدل است و عدل، «وضع الشي موضعه» است.

ديگر آن كه در اين جا عرف عقلا با شارع كه اعقل عقلا است وحدت نظر دارند و عرف عقلاى متديّن‌ها، مراد است و موردى كه تجاوز از حدّ اعتدال باشدولى تقبيح نشود يافت نمى‌شود، از اين رو كه اگر كسى قائل شود استعمال زياد عطر اسراف است با عدم تقبيح عقلا مواجه خواهد شد. قرآن كريم دراين زمينه فرموده است:

{وَلاَ تَجْعَل يَدَكَ مَغْلُولَةً إلَى عُنُقِكَ وَ}