كتاب هاى فقهى اَعلام اين دوره مانند محقق و علامه و شهيدين، قطب درس و بحث شدند و اهتمام پژوهشگران را به خود جلب كردند. اين كتاب ها محور شرح و تعليق و مرجع تحقيق قرار گرفته و براى نسبت دادن قولى به مشهور يا به اصحاب اماميه، بدانها استناد مى‌شد. بر بعضى از اين كتاب ها بيش از دهها شرح و تعليق نگاشته شده است. در مورد كتاب شرايع محقق حلّى گفته شده كه پيش از صد شرح برآن نوشته شده است. اين همه اهتمام و توجه، به جهت امتياز اين كتاب ها در دقت و استوارى و جامعيت و اصالت در روش و محتوا بوده است.

٧ . همچنين تدوين فقه القواعد يا قواعد فقهى و جداسازى قواعد از مسايل و تفريعات فقهى، در اين دوره آغاز گرديد. شهيد اوّل كتاب القواعد و الفوائد را تأليف كرد و پس از او ابن فهد حلى كتاب نضد القواعد الفقهيه، و شهيد ثانى كتاب فوائد القواعد را تأليف كردند. از آن زمان تا عصر ما، گرد آورى قواعد فقهى در تأليفات مستقل، همچنان استمرار دارد.

٨ . از ديگر امتيازات اين دوره، گسترش و دقت در تطبيق قواعد اصولى يا فقهى بر مسايل و فروع فقهى خصوصاً در فقه معاملات است. از مقايسه كتب استدلالى فقهى علامه حلّى و فرزندش فخر المحققين و شهيدين و محقق كركى و ديگر فقهاى اين دوره با كتب شيخ مفيد و سيد مرتضى و شيخ طوسى، ميزان تفاوت و تحولى كه فقهاى اين دوره در صناعت استدلال فقهى ايجاد كردند، آشكار خواهد شد. متون اين دوره آكنده است از استناد به قواعد اصولى و فقهى، دقت در تطبيق آنها، ارجاع هر مسأله فرعى به قاعده كلى خود، جداسازى جهات مختلف بحث در هر مسأله، و ديگر امور روش شناختى از اين قبيل. مجموع اين تحولات، نشان علمى ويژه‌اى به تحقيقات فقهى در اين مرحله بخشيد و آن را از روش هاى ساير علوم دينى و نيز از روش هاى ديگر مذاهب فقهى، متمايز كرد.

٩. در اين دوره نيز، شيوه پژوهش هاى فقه مقارن با دامنه گسترده‌تر و اتقان بيشترى